Aflevering 1: Aan de slag! PDF Print E-mail
Written by Ton   
Sunday, 01 February 2009 14:55

Anton ziet zijn medepassagiers slapen. De bus heeft kennelijk een rustgevende werking. Helaas niet op hem, reizen met het openbaar vervoer is hij ontwend. Na weer een bocht volgt een golf van misselijkheid. Hij kijkt naar buiten, over de weilanden, zoekt een oriëntatiepunt, vindt een protestbord met daarop Den Haag we zijn het zat! Wie niet?

Toen hij werkloos werd, heeft hij zijn auto weggedaan. Het ding vrat geld en was overbodig in de stad. Zonder particulier vervoer redt hij het financieel net, maar de situatie wordt langzaam zorgwekkend. Over twee weken is zijn vijfendertigste verjaardag.

Hij was een jaar geleden op een congres in Rusland, in Moskou om precies te zijn, de duurste stad van de wereld. Daar zijn alle burgers boven de vijfendertig afgeschreven. Ze kunnen de vernieu­wingen niet volgen, doen niet mee, hebben geen plaats in de samenleving. Met doffe ogen waggelen ze door de straten. De goed geklede succesvolle jongeren stralen en negeren de verliezers.

 

Hier gaat het net zo, de versnelling zet door. Niet meedoen is maatschappelijke zelfmoord. Maar hij komt niet aan de slag, hoe hard hij ook zijn best doet. De vraag naar algemeen economen van zijn leeftijd, die alleen maar gestudeerd hebben, is nihil. Vandaar de keuze voor het onderwijs. Daar lijkt iedereen welkom; geen onderwijsbevoegdheid, geen bezwaar. Een telefoontje naar de universitaire lerarenopleiding leerde hem dat hij meteen aan de slag kan. Studeren doet hij op het instituut, zijn betaald werk vertegenwoordigt het praktijkdeel van de opleiding. Na een jaar is hij bevoegd en kan op zoek naar een volledige baan. Zij-instromer in het beroep is ook een optie, maar daarvoor moet hij een school hebben die een assesment regelt. Een onderzoek naar zijn elders verworven competenties.

 

In de Randstad zijn er onderwijsbanen genoeg; maar dan wel in het vmbo. Dat is niks voor hem. Hij heeft een doctoraal, is gepromoveerd, houdt van omgaan met kennis. Werken met drukke en ongemotiveerde kinderen lijkt hem meer iets voor een joviale opbouwwerker. Anton ziet zichzelf enkel op een havo/vwo functioneren. Maar dergelijke banen staan niet in de krant, heeft een vriend hem uitgelegd. Scholen vullen die vacatures op met mensen in dienst van het bestuur, die jaren in het vmbo wachten tot ze daar weg kunnen. De hogere schooltypen hebben geen last van het lerarentekort.

 

Na lang zoeken op de vacaturesite van De Volkskrant vond hij uiteindelijk wat uren in Brabant, een ziektevervanging voor een paar maanden.  

 De bus remt af. Aarzelend kijkt Anton naar de dichtgeknoopte manchetten van zijn roze overhemd. Een Arrow, gekregen van zijn vader, speciaal voor dit soort gelegenheden. Roze schijnt de kleur van de hedendaagse geslaagde man te zijn; zacht en toch gewaagd. Moet hij de mouwen niet een beetje oprollen? Nee, opgestroopt is ook weer zo nonchalant. Dat eeuwige geaarzel over de ongeschreven sociale codes... moe en draaierig stapt hij uit de bus.