Aflevering 2: Solliciteren stelt niks voor, in het onderwijs! PDF Print E-mail
Written by Ton   
Tuesday, 03 February 2009 19:14

"Dus jij komt helemaal uit de Randstad? Om hier wat lessen te geven?" Klinkt het haast beschuldigend.

Anton weet niet goed wat te zeggen, bevestigt met een knik.

Tegenover hem zit een echte rector. Een statige man, eind vijftig, gekleed in een donkerblauw pak, terwijl het toch echt vijfentwintig graden is. Zijn haren vallen verzorgd naar achteren en zijn gekleurd met een blauwspoeling. De formele man tutoyeert... bekijkt alsof hij alle tijd heeft zijn diploma’s, althans de kopiën daarvan. Anton voelt zich niet op zijn gemak.

 

“Ah, je doctoraal is van na 1987, je Ph.D doet niet ter zake, leservaring op de universiteit evenmin… je moet een onderwijsbevoegdheid halen.”

 

(…)

“Je weet ook dat het om veertien  lessen gaat, verspreid over acht dagdelen? Plus een opleiding. Dat is hard werken voor een salaris van een halve baan.”Anton knikt.“Dus bijna elke dag, van eh..”

“Ja, ik begrijp wat u bedoelt.”

“We kunnen je misschien ook nog mentor maken, wat KeuzeWerkTijd geven, dan verdien je in die tussenuren nog wat.”

“Dat zou mooi zijn.”

“Een reiskostenvergoeding, daar doe ik niet aan, jouw woonplaats valt buiten ons verzorgingsgebied. Wel wil ik best aan je studie meebetalen. Voor tekortvakken bestaat een regeling via de studiefinanciering, verder is vast nog wel ergens een potje voor wat boeken enzo. En even om misverstand te voorkomen: het fenomeen staat vaak in de kranten, maar ik maak je geen zij-instromer in het beroep, dat schept teveel verplichtingen. Wij vallen onder een bestuur, dat heeft weer een convenant met de enige opleiding in de regio, een hogeschool nota bene. Alles is geformaliseerd, dus moet je de opleiding daar doen en dan krijg je eerst een assessment, vervolgens maken wij weer geld over naar de opleiding, dat ik moet dan weer terugvragen bij het bestuur, dat weer een subsidie binnensleept van het ministerie. Al dat gedoe, ook allerlei regels omtrent de  begeleiding op school… doe jij maar lekker als regulier student die lerarenopleiding aan de universiteit in jouw stad. Dat lijkt me een stuk makkelijker.”

Er valt een stilte.

“Ja, dus... eh als jij het wil, krijg je die vervanging. Ik zie Van Dieteren niet zo snel terug komen. Zijn vrouw belde… hij is nogal gespannen, veel moe… de arme man is een slachtoffer van de moderne tijd, het is beter zo.”

“Dus ik... eh?”

“Normaal hebben wij als HAVO/VWO, vanuit de andere scholen die onder het bestuur vallen, genoeg kandidaten. Maar deze ziektevervanging is onverwacht, aan het einde van een vakantie. Jij bent de enige die heeft gereageerd op de advertentie in De Volkskrant. Vandaar.”

Dat het zo makkelijk gaat. Anton heeft alleen maar geluisterd, wil graag iets zeggen, gewoon om iets te zeggen… er komt er niks. De rector praat door.“Meld je maar bij De Kam, die is coördinator, docentencoach, van alles eigenlijk… hij vangt nieuwe krachten op, begeleidt ze, zet opleidingstrajecten uit. De Kam zit hier de gang uit, links. Hij is vandaag met de directeur personeelszaken op cursus… normaal gesproken doe ik dit soort gesprekken ook niet. Misschien kun je hem morgen even bellen? Loop er voor de zekerheid toch maar even langs.”

Met een knikje maakt de rector een einde aan het gesprek. Anton neemt de uitgestoken hand aan, kijkt onhandig langs de zittende man. Die zet zijn leesbril op en draait zich naar zijn computer.   

 

Last Updated on Tuesday, 03 February 2009 20:28