Aflevering 3: Opleidingstrajecten PDF Print E-mail
Written by Ton   
Wednesday, 04 February 2009 18:49

Wat blijkt? De Kam is helemaal niet naar een cursus. Na het gesprek met de rector loopt Anton hem tegen het lijf. Komt dat even goed uit, want De Kam wilde hem net een aanbod doen... een aanbod dat hij niet kan weigeren, klinkt het cryptisch.

 

De Kam is een forse man, gekleed in een polo met lange mouwen. De strepen dwars over zijn buik accentueren zijn corpulente figuur. Anton is getroffen door zijn enthousiasme. Hij lijkt hem echt te willen helpen.

 “Natuurlijk is zij-instromer is wel iets voor jou.” 

Anton vertelt dat de rector daar anders over denkt.

“Ja, maar zo’n schoolleider, dat is de man van de grote lijnen… hij wist niet eens dat ik in huis was. Ik ben voor de oplossingen op maat, begrijp je?”

Anton knikt. 

“Kijk, die subsidie van 10.000 euro kunnen we in jouw opleiding investeren. Dat is ook goed voor ons, wij leiden een leraar op en scoren daarmee binnen het bestuur. Als scholen ieder vijf instromers hebben, dan is dat vijftig keer tienduizend euro. Straks verdwijnt dat geld in de lumpsum en kunnen we het niet meer declareren bij het ministerie. Maar nu, met dat geld investeren we in begeleiding en houden mensen aan het werk. Voor jou is dit ook ideaal. Via een assesment brengen we je elders verworven comptetenties in kaart, die hoef je dan niet meer op de opleiding te doen.”  

“Ik hoor net anders dat ik die niet veel heb, ik moet gewoon alles doen voor de opleiding.” 

“Niet zo negatief. Ik zie dat je half dertig bent. Afgestudeerd op je vijfentwintigste. Je zult toch wel iets gedaan hebben de laatste tien jaar?” 

“Wetenschappelijk onderzoek, een studie in Engeland, gepromoveerd, wat lesgegeven op universiteiten.”  

“Ah,  promotieonderzoek in het buitenland. Dat staat altijd goed. Kijk, dan betalen we je studie, geven je tijd en roosteren je uit. 20% van je baan is voor competentieontwikkeling, dat financieren we uit de subsidie. Maar die veertien lessen blijven natuurlijk gewoon staan, die moeten gegeven worden, dus eigenlijk krijg je een loonsverhoging.” 

Meer geld is goed. Met een mentoraat en die KeuzeWerktijd, wat dat dan ook zijn mag… het wordt steeds beter.

“Kijk Anton, die opleidingstrajecten zijn panklaar. Ons bestuur heeft een overeenkomst met de beste opleiding in de regio. Wij leiden samen op. Na ruim een jaar ben je tweedegraads bevoegd. Wil je doorstuderen voor je eerstegraads? Dat kan, dan plak je er gewoon nog een jaartje achteraan.”  

Aarzelend brengt Anton in dat hij al een doctoraal heeft en dat hij met de universitaire lerarenopleiding in een jaar tijd eerstegraads bevoegd is. 

Sorry, hier in de regio zit het net iets anders in elkaar. Wij werken met de hogeschool en dat betekent eerst een tweede en dan een eerstegraads bevoegdheid. Lesgeven moet je leren, dat is wat anders dan intellectuele hoogstandjes, begrijp je. Ik heb hier mensen gehad, zo slim… maar voor een klas, afgemaakt werden ze!” 

“Maar dan kan ik de opleiding toch veel beter aan de UvA doen?” 

“Nou, dat ligt er aan. Ik denk dat ons traject beter is, als je wilt leren lesgeven tenminste. En ja, straks solliciteert iemand naar jouw uren, uit het vmbo, in dienst is van dit bestuur... het lijkt me logisch dat die voorgaat.” 

“Dus als ik bij jullie wil blijven werken, dan...” 

“... kun je beter ons traject volgen.” 

Anton vraagt bedenktijd, maar kiest in zijn hoofd voor de universitaire lerarenopleiding. Een ander mag zijn baan zo hebben. Eenmaal bevoegd kan hij straks in Utrecht of Amsterdam aan de slag.

 De Kam steekt nog een verhaal af over zijn functie als coördinator en docentencoach, wat op basis daarvan zijn plaats is in de organisatie. Of hij Anton gaat begeleiden, betwijfelt hij. Zijn loyaliteit ligt bij het convenant. Anton moet maar zien wat hij met die informatie doet.  
Last Updated on Wednesday, 04 February 2009 20:00