Minder naïef PDF Print E-mail

Actievoeren in het onderwijs, het is bijna een plicht. Maar vanaf het moment dat werkgevers zich solidair verklaren, is het oppassen geblazen. Een beetje minder naïef mag.

 

Het onderwijsblad  nummer 12  2017

PO in actie heeft mijn steun. Gewoon, omdat ze gelijk hebben. Het is onrechtvaardig dat leraren in het basisonderwijs minder verdienen dan gelijk opgeleide collega’s in het VO. Lesgeven is lesgeven. Hbo bachelor is hbo bachelor. Het hedendaags verschil in beloning is rechtsongelijkheid. Schaal LA in het basisonderwijs moet weg. Het is een schandaal dat vakbonden, bestuurders en politici dit punt niet dertig jaar terug, toen de salarissen geherstructureerd zijn, gemaakt hebben. Dat deze handige regenten in diezelfde dertig jaar nooit zelf bedacht hebben, hier klopt iets niet, stemt verdrietig.

De Nederlandse onderwijzer is slachtoffer van discriminatie op de arbeidsmarkt. Dat punt levert PO in actie hoe dan ook op. Maar het zal te weinig zijn. Want er is geen woede. Geen strijd. Een normaal mens zou na drie decennia vernedering schuimbekkend herstelbetalingen eisen. Maar PO in actie predikt de liefde. De bestuurders krijgen zelfs een groepshug. Om daarna met zijn allen naar staatssecretaris Dekker te wijzen. Die moet het oplossen. Door de portemonnee te trekken. Uit hoofde van het algemeen belang. Voor beter onderwijs. Dieptepunt is de steun van televisiepersoonlijkheid Sophie Hilbrand. Hilbrand maakte een programma over het fenomeen burnout. Ze is zelf ook ooit uitgebrand. En in het onderwijs. Zoveel burnouts. Allemaal de schuld van de staatssecretaris.

Kortom, de actiestrategie luidt; de onderwijzer is overspannen, verdient meer, niet voor zichzelf, maar voor beter onderwijs en de staatssecretaris moet betalen. En daar weet Dekker wel raad mee. Want de leraar is niet zielig, van lesgeven word je niet ziek. Werkdruk regel je ook zelf. Net als plezier. En dat geld? Dat begrijpt hij. Hij wil ook best wat ritselen. Maar hij is demissionair en er zijn begrotingstegenvallers. Bovendien, ten tijde van de kredietcrisis, toen het geld echt op was, is een miljard extra voor beloning van onderwijspersoneel vrijgemaakt. Bestuurders zouden het aantal LB functies in het basisonderwijs ophogen tot 40%. Ze hebben iets meer dan de helft gerealiseerd. Regel dat eerst maar eens. Daarna praat een volgende bewindspersoon over wat resteert.

Tegen dit verweer valt weinig in te brengen. Doe het daarom anders. Kies eerst het doel. Het volgende schooljaar is het minimumsalaris voor bevoegde leraren LB. Overal. Niet voor beter onderwijs, maar omdat het rechtvaardig is. Het is aan bestuurders en politiek om dat te realiseren. Hoe? Dat is hun probleem. Bovendien, vriendelijk vragen is gedaan, maar van argumenten is niemand onder de indruk, het gaat om macht, zij hebben het geld, wij het getal, de macht van het getal laten we voelen en dus gaan de scholen dicht. Wie wel wil werken komt er niet in. Na de zomer kijken we verder.

Reflectie op wil, durf en vastberadenheid is een noodzakelijke voorwaarde voor succesvol actievoeren. Want hoe dat moet, ach, dat weten we wel. Maar het doet pijn. Je moet anderen pijn durven doen. Het spel om geld en macht is per definitie onaardig. Je speelt voor je eigen winst. En dus kun je verliezen. Iets minder naïef mag.