De tandpasta is uit de tube PDF Print E-mail

Curriculum.nu is de Schnabeltjeskrant 2.0. Dat was geen goed idee. Dat is geen goed idee. En toch gaat het gewoon door. De tandpasta is uit de tube. Die krijgen we er niet meer in. Geeft niks. Er komt vanzelf iemand die de rotzooi opruimt.

 

Het onderwijsblad april 2018

Onderwijs 2032. Curriculum.nu, ik associeerde die flauwekul toch met Sander Dekker. En die doet nu iets met rechtsbescherming. Dat kan nog leuk worden. Een andere samenleving vraagt om een andere rechtspraak. En kennis van de wet? Niet nodig. Die kun je opzoeken. Maar ja, Dekker belandt ook op een ministerie waar ambtenaren nog respect hebben voor de traditie van eeuwenoude beroepen als rechter, advocaat en aanklager. Kortom, hij komt met zijn prietpraat niet ver. Dekker is klaar voor vertrek naar zijn definitieve bestemming. Commissaris van de koning, burgemeester, iets bij een bank.

En mijn naïeve ik denkt dan; daarmee zijn we ook mooi verlost van curriculum.nu. Er is immers een nieuwe minister. Arie Slob. Christen. Heeft zelf voor de klas gestaan. Die respecteert de traditie van het beroep leraar. Weet waar Abraham de mosterd haalt. Net als de ambtenaren bij justitie. En dan wordt Slob een keer midden in de nacht gillend wakker met het besef; leraren geven les met een methode, op een school, leraren waar nog nooit iemand van gehoord heeft, die niks bijzonders gepresteerd hebben, net die mensen gaan een curriculum ontwikkelen, met vakgebieden in plaats van vakken, voor een land dat geen nationale-curriculum-bouw-traditie kent, iets totaal nieuws dus, waarin alles varieert, verwoord via persoonsgebonden opvattingen, dat alomvattend curriculum voor kinderen vanaf vier jaar tot en met achttien, het is to much, kennis is niet democratisch, vereist expertise, dit gaan we niet doen.

Maar Slob heeft dat nachtelijk helder moment kennelijk niet gehad. Hij blaast curriculum.nu niet af. In tegendeel. Hij geeft het startsein. In maart. In zijn motivatiespeech babbelt hij over betrokken docenten en schoolleiders die rust en ruimte nodig hebben. Daarna een sneer richting zeventien miljoen bondscoaches. Maar maak je geen zorgen. Deze minister gaat voor dit project liggen. Inderdaad, niet erg intelligent. De criticus vooraf wegzetten als een van die doorgetripte bondscoaches. De boodschap luidt, argumenten, daar gaan we niet naar luisteren. Deze minister weet wat goed is. Een even middeleeuwse als feodale bestuursopvatting. In het onderwijs helaas heel gebruikelijk.

Wat moeten jij en ik als vakdocenten hiermee? Er zijn bij van de rails rollende innovatieprocessen twee opties. Verandering van buitenaf of van binnenuit. Maar de tandpasta is uit de tube. Die krijg je er niet meer in. Ik lees een interview met een deelnemer aan het project. Hij doet iets in bewegingsonderwijs. Wil dat koppelen aan rekenen en taal. En punten geven is ook passé. Ja, leuk hoor, maar wat moet ik hier nog op zeggen? Bijsturen van een op hol geslagen kudde kan niet. Laat die curriculum lui maar. Jij en ik knallen het wel af. Een treurig en gênant schouwspel. Met veel kosten. Geen baten. Jammer, dat welvaartsverlies.