Beroepsverbod PDF Print E-mail

Het lerarentekort, kwalitatief en kwantitatief, een krappe arbeidsmarkt. En dus dacht ik; laat ik mijn arbeidsmarktpositie verzilveren en ik ging solliciteren. Geen schijn van kans. Lerarentekort is een moeilijk woord.

 

Het Onderwijsblad juni 2018

 

Ik werk ruim dertig jaar op dezelfde school en wil elders aan de slag. Waarom ik van werkplek wil veranderen, ga ik je niet vertellen. Over motieven liegen mensen namelijk altijd, niet interessant.

 

Ik ga met vertrouwen de markt op. Mijn bestuur heeft 7000 leraren en predikt mobiliteit. Er is een interne arbeidsmarkt, met een website, inlogcode, van die dingen. Al snel poppen twee vacatures op. Een in Waalwijk. Een in Rosmalen. Passend als een handschoen. Vraag ontmoet aanbod. De transactie hangt in de lucht. Er is een kwalitatief en kwantitatief lerarentekort. Ze zullen om me vechten. Leraar is een ervaringsvak. Ik weet hoe het werkt, met grote groepen vakinhoud eigen maken, heb prima resultaten, onvoldoendes voor het centraal examen komen zelden voor. Ik werk bovendien met plezier, anders houd je het al die tijd ook niet schadevrij vol. Daarnaast ben ik twintig jaar werkzaam op universiteiten. Ik heb een vakdidactisch boekje geschreven, publiceer vakdidactische artikelen, heb twee keer een lesmethode voor een educatieve uitgeverij gemaakt en momenteel probeer ik met een van de bekendste economen van Nederland vernieuwing van het vakonderwijs te bewerkstelligen. Dat zit wel goed, denk ik dan. Dus niet.

 

Rosmalen reageert niet. Ik mail de rector, krijg bericht van een manager, hij komt erop terug. Waalwijk antwoordt echter meteen. Ze hebben verschillende kandidaten met een beter cv. Ik hoef niet op gesprek te komen. Een maand later stuurt Rosmalen eenzelfde mail. Zoals ik al schreef, over motieven liegen mensen altijd. Want ze hebben geen kandidaten met een beter cv. En het cv is in de procedure tot hier de enige formele informatie. Of ik als persoon beval, is iets anders. Maar daarover kun je pas oordelen als je iemand ontmoet. Na een gesprek kan de constatering zijn dat ik niet in het team pas. Maar dat gesprek willen Waalwijk en Rosmalen niet.

 

Weet je, van mij mag het. Ik blijf lekker met mijn vaste aanstelling in mijn hangmat liggen en haal zo nog tien jaar mijn geld op. Maar dat gelul over mobiliteit, de beste leraar voor de klas, de erudiete en in de samenleving staande leraar waarvan kinderen leren voor het leven, met plezier, zullen we daar voortaan mee ophouden? Want jij weet ook waarom ik niet welkom ben. Ik verschijn soms in de media. Met een mening. Over onderwijs. Vroeger had dat prestige. Vechten voor je vak. Nu heet het insubordinatie. Dat komt door de bekostiging en de daarmee samenhangende feodalisering van het onderwijs. Het schoolbestuur als middeleeuwse burcht, beheerd door een vorst en zijn adel. Feodale heersers willen geen zelfbewust en presterend personeel, maar horigen en lijfeigenen. Ik zit simpelweg tegen een beroepsverbod aan. Het worden nog tien zware jaren.