Cilp van de week: heel bijzonder PDF Print E-mail

De Franse muziek is weg, verdwenen, komt nooit meer terug. Net als het existentialisme. Maar wat was het groot, vroeger. Mijn vader ging Frans studeren in de tijd dat Parijs het centrum van de wereld was, net als New York en Los Angeles nu. En ja, om welke stad zal het toekomstige culturele leven draaien? Shanghai, New Dehli... niemand weet het. 

Hoe dan ook, ik ben opgevoed met het Franse chanson en luister daar nog steeds naar. Het oude werk van Brel, Moustaki en LeForestier. Maar ook nieuwe artiesten als Biolay maken het leven dragelijk, zo laat op de avond.

Leo Ferré is ook zo'n oude ster die nog wel eens op de draaitafel komt. Hij heeft een ontelbare hoeveelheid liedjes geschreven -ik heb nog een single van Serge et Sonia - Dieu ast nègre, geschreven door... Leo Ferré- en werd naar mate hij ouder werd moeilijker te volgen voor de voortrazende buitenwereld. Van liedjes met een refrein en daaronder een herkenbaar deuntje, ging hij langzaam maar zeker steeds meer in de richting van een combinatie van klassiek en free jazz... mijn ontwikkeling als leraar vertoont parallellen met het carriereverloop van Ferré. Vroeger streng, strak, perfect voorbereid, staccato naar 'voldoen aan de eis'... nu is dat anders, voldoen aan de eis telt nog steeds, maar de ruimte voor leren is gegroeid... inderdaad, een combinatie van klassiek en free jazz.

Een lied van Ferré zal ik nooit vergeten... het is heel bijzonder. 

 
Only rock and roll? It's the economy! PDF Print E-mail

De maatschappelijke betekenis van muziek verandert. Vijftig jaar geleden zongen grote artiesten als Sinatra, Davis, Martin en Como liedjes, gewoon voor het vermaak. The Beatles en the Rolling Stones hadden niet veel meer ambitie, maar door de getalsmatige dominantie van de babyboomers, won de jeugdcultuur aan kracht en nam het maatschappelijk belang van popmuziek toe. Artiesten als bijvoorbeeld Randy Newman, Louden Wainwright, Neil Young, Bob Dylan, Jackson Brown en James Taylor doen meer dan vermaken; ze vertellen iets over de wereld om ons heen. Die tijd is voorbij. Is de muziek van de jaren zestig een vergissing?

Read more...
 
Drink Pepsi PDF Print E-mail

Op 1 februari strijden twee mij onbekende ploegen in Tampa, Florida om de Super Bowl. Dat ga ik niet kijken. American Football is een tergend langzame systeemsport... ik begrijp dat gewoon niet. Maar diezelfde dag wordt in een van de vele breaks een commercial uitgezonden. Voor mij is de zaak zonneklaar; ik drink alleen nog Pepsi! Hoewel... Grolsch is ook best lekker aangeprezen!

 
Clip van de week; een double date PDF Print E-mail

Muziek, waar is het goed voor? Het voor de hand liggende antwoord luidt dan; troost. En zoals met alle clichés, ook deze is waar. Bij neerslachtigheid helpt een mooi lied. De man die mij er met zijn deuntjes doorheen sleept heet Bob Dylan. Menig ochtend slurp ik lusteloos mijn koffiebeker leeg, kijk op internet wat de New York Knicks gedaan hebben en luister naar workingman blues, om daarna vol goede moed aan de betaalde arbeid te gaan.  Dylan laat alle levensfases van de westers man in de volle naaktheid zien. Van de jonge onstuimigheid, naar de wamte van het gezin, de twijfel daarover, de stekende eenzaamheid en de angst voor de dood... Dylan transfereert de wetten van het oude testament naar het dagelijks leven.

In de clip van deze week doet Dylan het nummer I shall be released. Ook op het podium staan Chrissie Hynde, Carole King en Elvis Costello. Het tafereel oogt vrolijk, uitgelaten zelfs... als een double date. Na een avond zwaar tafelen besluit het gezelschap nog even langs de karaoke bar te gaan... daarna wordt het pas echt gezellig.

 
I love Amy PDF Print E-mail

Keuzes in muzieksmaak kristalliseren uit tussen het tiende en twintigste levensjaar. Daarna zijn er nog ontmoetingen met iets moois, maar dat is dan meestal verbonden met eerdere keuzes. Zo ontdekte ik Bruce Springsteen later, maar doordat hij toch iets heeft met Dylan, werd hij een blijvertje. 

Lou Reed kwam op mijn vijftiende in mijn leven. Ik las in NRC/Handelsblad een groot stuk over de flamboyante New Yorker. Zijn chagrijn, zijn onaanraakbaarheid, zijn bi-seksualiteit, zijn zelfvernietiging en zijn muziek stonden op zich neutraal beschreven. Toch fascineerde het artikel me enorm, terwijl ik enkel de hitsingle walk on the wild side kende. Ik kocht een best off en die was raak. Standing on the corner, i've got a suitcase in my hand mag een van de meest afgekloven rock 'n roll zinnen zijn, toch draai ik Sweet Jane wekelijks, gewoon voor het gevoel. Reed is die buitenstaander die de rottigheid ziet, benoemt... and he just don't care. Het eerste live optreden dat ik van hem bijwoonde was in 1978, in Eindhoven. Sindsdien heb ik geen bezoek van deze artiest aan Nederland gemist. Reed is niet zo onbegrijpelijk goed als Dylan of Brel, maar hij blijft een briljant storyteller, met een sterke eigen opvatting over geluid. Hoewel ze heel andere muziek maakt, herken ik in Amy Whinehouse veel van Reed. Haar talent is enorm - wie kan zo zingen?- en haar moeizame omgang met de buitenwereld roept begrip op.

Maar toch, deze muziekvoorkeuren mogen dan hun basis hebben in een bepaalde levensfase, maar waarom vind ik Lou Reed geweldig, terwijl bijvoorbeeld Sting of Bono walging oproepen. En waarom houd ik van Whinehous en is Suzanne Vega een namaak-artiest?

 

Read more...
 
More Articles...
<< Start < Prev 1 2 Next > End >>

Page 1 of 2