Skip to content

Beroepsverbod revisited

Het vorig jaar publiceerde dit blad mijn column Beroepsverbod. Met een aardig cv solliciteerde ik op vacatures binnen mijn bestuur. Ik werd nergens uitgenodigd voor een gesprek. Vreemd, want ik ken de markt vrij aardig en met mijn cv mag je komen praten. Eerst kwaliteit en prestaties, daarna beoordeling van de persoon face to face. Op deze scholen werkt het kennelijk anders. De column leverde ingezonden ‘wie denk je wel dat je bent’ brieven op van de voorzitter van het College van Bestuur en een rector.

Die reactie triggerde bij mij weer een reactie.  Want ik weet wat ik kan en dacht; dit klopt niet. En dus ging ik verder. In mijn woonplaats was een baan vacant. Ik informeerde en hoorde via via, schrijf niet, je bent kansloos. Ik sprak daar met mensen over. Ze zeiden; je bent overgekwalificeerd, probeer wat anders. Dat heb ik gedaan. Op alles waar ik op basis van mijn expertise een kans maak, heb ik geschreven. Eenmaal voorbij de twintig ben ik gestopt met tellen. Ik ben twee keer opgeroepen voor een gesprek. Eerst door een headhunter in een VanderValk motel, daarna door een human resource jongen van het bestuursbureau. Dat waren prettige gesprekken. En de afwijzingen waren volstrekt legitiem. Ik had er verstand van, maar weinig ervaring in het doen, ze kozen daarom voor iemand anders. Maar al die andere keren. Onlangs, een vacature leraar economie op een school een kilometer van mijn huis. In de ontvangstbevestiging van de sollicitatie stond; als u binnen tien werkdagen geen antwoord hebt, komt u niet in aanmerking. Na drie weken vroeg ik om een verklaring. Of ik de reply niet goed gelezen had? Na aandringen volgde; u past niet in de sectie. We hebben elkaar nooit gesproken! 

Mijn sollicitatie-experiment is voorbij. Dolgelukkig zijn met wat ik heb, is de te lichten optie. Want als ik een andere baan wil, rest slechts een mogelijkheid. Ik ga deze zomer trouwen en met de achternaam van mijn aanstaande mag ik vast wel op gesprek. Sollicitanten met een Arabische achternaam schijnen het ook zo te doen. Ik niet. Toen ik deze column begon, vroeg de eindredacteur; schrijf je onder je eigen naam? Reken maar, ik schaam me nooit voor mijn opvattingen, ik schaam me nooit voor wie ik ben.

Maar toch. Ik hoor bestuurders en schoolleiders steeds vaker babbelen over diversiteit en inclusiviteit. En terecht. Een voetbalploeg met elf Messi’s wint niks. De cynische John Lennon en de ambachtelijke Paul McCartney konden solo aardig muziek maken, maar wat ze samen componeerden, is voor eeuwig. Verschil maakt welvaart. Samen ben je meer dan de som der delen. Als die bestuurders en schoolleiders dat vinden, echt vinden, handel er dan ook naar. 

Published inColumns

4 Comments

  1. Walter Kamphuis Walter Kamphuis

    Het wordt echt tijd voor eigen scholen.
    Van, voor en door leraren.

    We hebben als leraren die dikke en dure kleilaag helemaal niet nodig.

  2. RPEM Van Aubel RPEM Van Aubel

    Solliciteren is fun in het onderwijsland, meneer van Haperen; :
    – aangenomen en papieren ondertekend bij HRM net voor einde zomervakantie , de dag erna via e-mail het verhaal gaat niet door. Vrouwelijke Opleidingsmanager was natuurlijk met de Noorderzon verdwenen, niet meer telefonisch of per e-mail te bereiken.
    – vacature is intern ingevuld
    – we krijgen net binnen dat de vacature is ingetrokken.
    – we proberen al de hele tijd de manager over die vacature te bereiken , maar die neemt niet op.
    – Goedendag Richard, u heeft gesolliciteerd voor de functie docent economie en ik lees dat u gewerkt heeft bij Aventus. (u begrijpt het al, mevrouw Opleidingsmanager had de verkeerde persoon voor zich)
    – Diezelfde manager wou ook nog dat ik (57 jaar, enige ervaring in het onderwijs) proeflesjes voor haar pupillen ga draaien. Ik zei tegen haar als ik hier kom werken als uitzendkracht hoef ik ook geen proeflesjes en pootjes te geven. Mijn neefje zou dan ook zeggen: “ik dacht het niet!”.
    – Goed gesprek gehad met een vrouwelijk schoolhoofd, weer net voor de zomervakantie; meneer Van Aubel, dank voor het aangenaam gesprek. Ik moet erover nadenken en ik bel u terug over de uitkomst. Niks meer erna gehoord en reageert ook niet op de e-mail. Diezelfde vacature zie ik echt ieder jaar weer terug.
    – het mooiste vak ter wereld is een waarheid, zij het …………Ik sluit mij aan bij het commentaar van de heer Kamphuis.

  3. Piet Piet

    Misschien bent u niet zo interessant als u denkt dat u bent. Ligt het dan aan het systeem? Wat een calimerocomplex.

    • Tja Piet, je opmerking is wat paradoxaal., Enerzijds overschat ik mezelf en anderzijds heb ik een Calimero-complex. Calimero was toch van; ik is klein en zijn groot? Maar goed, ook dan geldt; het lijkt me verstandiger te reageren op feiten en argumenten. Kortom, minder emotie en meer verstand, dat zou de kwaliteit van het debat ten goede komen. En als je je nog verder wilt ergeren, lees ook deze even https://tonvanhaperen.com/2018/06/02/beroepsverbod/

Leave a Reply to RPEM Van Aubel Cancel reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *