Skip to content

Beroepsdeformatie

Ik weet niet hoe het kwam. Maar midden in de nacht zat ik ineens naar de zender TLC te kijken. Say yes to the dress. Vrouw neemt entourage mee en past trouwjurken. Twee keer wordt ze tot haar enkels afgezaagd. Zo verschijnt de prijs van een jurk in beeld, 15000 euro, moeder snauwt dat ze het een goedkoop vod vindt. Van die dingen. En bij de derde pasbeurt begint iedereen spontaan te applaudisseren. Waarna de aankoop wordt beklonken met omhelzingen en tranen. Heerlijk om naar te kijken. Maar in mijn hoofd gaat het toch even mis. Een typisch geval van beroepsdeformatie. De trouwjurk is namelijk het tekstboek economie voorbeeld van de verzonken kosten misvatting. De aankoop van zo’n peperdure jurk, zeker als die gedaan is op televisie, maakt het huwelijk onomkeerbaar. Stel dat je vlak voor de grote dag hoort dat je partner vreemdgaat en moordend gokgedrag vertoont, dan wuif je die informatie weg en denkt, we trouwen, want er zit al zoveel geld en aandacht in. En net die laatste stap, het huwelijk zelf, had je waarschijnlijk beter niet kunnen zetten. Kortom, een niet zo snuggere beslissing. 

Terwijl ik een volgende kandidaat een jurk zie passen, de eerste, kansloos dus, denk ik; het Nederlands onderwijsbeleid is een grote verzonken kosten misvatting. Het opleidingsniveau uit de beloningsgrondslag geeft de school aan de kenniskabouter, die er vervolgens een jeugdhonk van maakt, waar kinderen het naar hun zin hebben, maar niet zoveel leren. De bedrijfsmatige aanpak wordt begin jaren negentig in het beroepsonderwijs ingevoerd, inclusief anarchie en zelfverrijking, maar dat weerhoudt de minister er niet van deze aanpak aan het algemeen vormend onderwijs op te leggen. Toenmalig staatssecretaris Dekker roept bij DeWereldDraaitDoor dat hij een curriculum wil dat opleidt voor banen in de toekomst, de doorgefokte variant van deze misvatting heet curriculum.nu, deze trein is op stoom en niet te stoppen. De leerling als producent van kennis en eigenaar van het leerproces, het zogenaamde studiehuis, mislukt jammerlijk en momenteel herhaalt deze ‘leerling centraal vergissing’ zich met het gepersonaliseerd leren. 

Kijk, een verstandig mens vraagt zich bij elke nieuwe stap af wat die hem oplevert en kost. Maar bij onderwijsbeleid gaat het niet om de winst van de nieuwe stap. De eerdere stap, de aanschaf van de trouwjurk, bepaalt. Tunnelvisie is de grondhouding van het Nederlandse onderwijsbestuur. Met welvaartsverlies als resultaat. Kinderen leren minder op school, iemand met arbeidsmarktwaarde kiest niet voor de klas en de kansenongelijkheid groeit.  

Ik wil dit mijn vrouw vertellen, maar denk, laat gaan. Beroepsdeformatie is onaantrekkelijk, onderwijs een neverending jankverhaal. En dus kijken we naar een mevrouw die een pirouette doet in haar nieuwe jurk. Zij oogt gelukkig. Ik ben gelaten.

Published inColumns

Be First to Comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *