Skip to content

Welke leraar leiden we op?

Eerder gepubliceerd in ICLON Intern (met de opmerking dat ik de stukjes die ik daarvoor schrijf nooit publiceer op mijn website. Deze is echter relevant)

Het was vakantie. Ik wil niet zeggen dat ik me verveelde. Maar ik had wel tijd. Dus dacht ik. Laat ik eens uitzoeken wat de eisen zijn voor nieuwe schoolleiders. Niet dat ik belangstelling heb. Dat wil zeggen, ik denk dat ik best een school kan leiden, maar ambitie is ook verbonden met bereikbaarheid. Verkeerde reputatie door stukjes in de krant maakt onbereikbaar. Het duo fout en oud smoort elke ambitie in de kiem.

Maar goed, ik bekeek een stuk of tien vacatures voor banen waar ik me steeds moeilijker een beeld bij kan vormen. Manager onderwijs. Sectordirecteur. Afdelingsleider. Overkoepelend schoolleider. En veel meer. Whatever happened to rector en conrector. Elke vacature in dit woud van functies stelt gelijksoortige eisen rond de sleutelwoorden; transitie, innovatie, eigenaarschap, talentontwikkeling, omgaan met weerstand en personaliseren leertrajecten. Tegelijkertijd geef ik op de werkvloer steeds meer lessen, aan steeds grotere groepen. Mijn enige opdracht is goede examenscores en mooie doorstroomcijfers. Zo lang dat goed gaat, en zo moeilijk is dat niet, leven ik en mijn schoolleiding vreedzaam langs elkaar heen. Op het moment dat de cijfers slecht zijn, volgt een gesprek, wat vanwege een gebrek aan gedeeld referentiekader altijd lastig is. De leraar percentiel 10 voor zijn eindexamen krijgt te horen; heb je al eens geëxperimenteerd met differentiatie, eigenaarschap en autonomie. Tja.

Kortom, een kloof in opvattingen tussen leiding en werkvloer ontwricht het dagelijks gesprek. Daarnaast heb ik een opmerking bij de kwaliteit van de opvatting onder de sleutelwoorden uit de wervingsadvertenties. Die is nogal namelijk nogal ideologisch en zelfs politiek. Personaliseren van leertrajecten resulteert in eigen winst eerst onderwijs. Goed voor kinderen die van thuis uit de gedeelde waarden en normen onder deze opvatting meenemen. Deze populatie heeft bovendien de huiswerkbegeleiding als vangnet. Maar kinderen uit lagere milieus nemen weinig mee wat effectief is op een rond zelfontplooiing ingerichte school. Zij zijn juist gebaat bij gestructureerde vakkennis en proefwerken die in de les geleerde kennis toetsen. Leraren die het vak begrijpen, daar enthousiast over zijn, om van daaruit vakkennis te verbinden met waarnemingen in de dagelijkse werkelijkheid, wil ook nog wel eens helpen.

Zeg het maar. Welke leraar leiden wij op? De coachende generalist van de leiding of de vakleraar van de werkvloer? En welke rol speelt de groeiende kansenongelijkheid daarin? Ik kan me niet herinneren hierover ooit met jullie over gesproken te hebben. Moeten we misschien toch maar eens doen. 

Een bekend economisch uitgangspunt luidt immers; niet alles kan. Ik kan niet kritische stukjes schrijven en tegelijkertijd schoolleider-ambities koesteren. Ik wist dat bij mijn eerste publicatie. Kiezen is in de besturing van ons leven onvermijdelijk en kost altijd wat. No pain. No gain.

Published inUncategorized

Be First to Comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *