Skip to content

Kruispunt

Eerder verschenen in het decembernummer van Het Onderwijsblad

De AOb bestaat 25 jaar. Al die jaren ben ik lid. Toen ik les ging geven, in 1986, sloot ik me aan bij het Nederlands Genootschap van Leraren (NGL), de docentenbond. Die bestond naast de grotere onderwijzersbond, de ABOP. Na een paar jaar lesgeven zei ik mijn lidmaatschap op. De HOS faciliteerde ongelijke beloning voor gelijk werk, de lumpsum met de leraar als kostenpost zat in de pijplijn, de individualisering van het leerproces was onderweg, vaardigheden boven kennis, de orkaan die eruditie en vakmanschap het schoolgebouw uit zou blazen, begon toen.

Maar mijn bond zag geen gevaar, ik koos daarom voor de eenmansguerrilla, schrijven, spreken, roepen. Maar toen onderwijzers en docenten opgingen in de AOb, werd ik weer lid. Dit grote lerarenmachtsblok zag ik als het licht aan het einde van tunnel. In het tweede nummer van de eerste jaargang van dit blad verscheen mijn eerste column. Ik ben er nog steeds, maar dat licht kwam niet.

Precies daarom staan we op een kruispunt. De columns die ik in het begin schreef zijn helaas nog steeds actueel. Ik lees dit jaar in het FD; bijlesindustrie dreigt publiek onderwijs uit te hollen. In 2010 schreef ik in dit blad over huiswerkinstituten; het zijn charlatans, weg ermee. Over werkdruk, klassengrootte, lestaak; alles is gezegd, niks gedaan. Met als gevolg dat het lerarentekort is gepromoveerd naar de status ‘natuurverschijnsel’. Het warme lichaam voor de klas lukt nog net, kinderen iets leren gaat echter steeds moeizamer.

De laatste zeperd is de CAO VO. Leraren krijgen in 2021 drie maanden 1,5% loonsverhoging en eenmalig 800 euro. De inflatie tikt dit jaar waarschijnlijk de 4% aan. Een kwalitatief en kwantitatief personeelstekort en welvaartsverlies, de Nederlandse leraar als uitzondering op alle economische wetten. Dat weerhoudt Arie Slob, onze minister van ‘ Verelendung en wegkijken’, er niet van de onderhandelaars op twitter te feliciteren. Ook bijzonder, een bewindspersoon die applaudisseert voor verarming. Niemand wordt kwaad.

25 jaar AOb is 25 jaar van de ene nederlaag naar de andere met slechts een succes; de naderende gelijkschakeling lonen PO en VO. Wel jammer dat dit vooral te danken is aan PO in actie .

Natuurlijk, de bond is handig, surft mee op de golf, om vervolgens ongewild te transformeren naar diezelfde onderwijzersbond van toen. De onderwijzer verbetert. De docent betaalt.

Het dominante duo verdeel en heers moet als de sodemieter de sector uit. Alle leraren fungeren in de bestaande onderhandelingscultuur enkel als deurmat. Een deurmat waaraan politici en bestuurders de modder van hun schoenen afvegen, zodat het in hun eigen huis mooi schoon blijft.

We staan op een kruispunt. De vakbond die de afslag ‘winst voor alle leraren’ niet weet te vinden, is een dead man walking

Published inColumns

Be First to Comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *