Skip to content

Echtscheiding

Eerder gepubliceerd in Het Onderwijsblad in mei 2022

Laat ik de zaak bij de naam noemen. Jij en ik zullen een keuze moeten maken. We zitten opgesloten in een destructieve relatie met onze bestuurlijke omgeving. Vier decennia lang laten we ons gebruiken als deurmat. 40 jaar vegen zij hun voeten aan ons af. De uitvoering saboteren -ja zeggen en nee doen- dat krijgen we nog net opgebracht, maar feitelijk komen we niet verder dan klagen met de deur dicht. Het nettoresultaat van onze lamlendigheid is bedroevend. Het werkplezier sneuvelt als eerste, op de voet gevolgd door dalende leeropbrengsten. Kinderen leren steeds minder op school. In een ontwikkeld en welvarend land. Hoe gênant is dat!?

We weten ook hoe het zo gekomen is. Het begint in 1983 met afschaffen van de maximale klassengrootte. Vanaf dan trekt de minister zich elk jaar een stukje verder terug. Lumpsum, bestuurlijke schaalvergroting, de rijkdom op kantoor, armoede in de klas, het is een autonoom proces. Corona raast uit, het lumpsumvirus raast door. Onlangs, een personeelsadvertentie, eerstegraads leraar Duits, tekortvak, beloning LB, betalen tot vakantie, 8 weken geen geld, daarna weer uurtje factuurtje. Het VO kent een leger van flexibele huurleraren dat vandaag niet weet naar welke loopgraven de generaals ze na de zomer sturen. Een niveautje hoger heerst dezelfde vechtmarkt van verdriet en verlies. De werkgeversclub VO-raad verslaat keer op keer de vakbonden bij loononderhandelingen die vooral koopkrachtdaling opleveren. De leraar en zijn praktijkkennis doen niet mee.

De uitsluiting van de mensen die het werk doen, werkt desintegrerend en transformeert de opvatting over wat we doen op het instituut school in een pak bedorven melk; zet het op zijn kop en er komen enkel losse stinkende brokken uit. De bestuurskant dramt over sociaal emotionele ontwikkeling. Hun dominante opvatting; andere tijd, ander onderwijs, met als hoofdbezigheid innoveren in de richting van de school als geluksfabriek, die gepersonaliseerd talent ontwikkelt, vanuit wat het kind wil.  Gestandaardiseerde toetsen? Niet doen. Stress. Momentopname. Deel desnoods de diploma’s in de brugklas uit. Dan hebben we dat vast gehad. Leraren begrijpen hier niks van. Zij zien op een dag 150 leerlingen, geven een vak, delen expertise, zijn benieuwd of dat werkt en halen daarom informatie op middels toetsen. En zij weten; ik kan een kind een geluksmoment bezorgen, maar ik kan geen gelukkige kinderen maken. 

De van elkaar wegrennende opvattingen, het welvaartsverlies, 40 jaar aan een stuk, elke wederkerigheid en plezier is uit de relatie geramd. Daarom vragen wij leraren de echtscheiding aan. We willen verder zonder bestuurders en VO-raad. Ze praten een andere taal, vinden andere dingen en verdelen de welvaart oneerlijk. Feitelijk zijn zij de pooier en wij de hoer. Onze relatie is even ziek als kansloos. Deze scheiding is voor iedereen beter.

Published inColumns

Be First to Comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *