Aan het begin van mijn zomervakantie lees ik in NRC Handelsblad dat scholen in de Randstad er niet in slagen om voldoende leraren te werven. Niet lang daarna is de inzet van vutters een oplossing. In de eerste week dat ik voor de klas sta, constateert de Volkskrant dat de problemen zijn opgelost. Ook het drukke westelijke deel van het land heeft de openstaande banen opgevuld.
Al een jaar of tien voert het onderwijsveld het drama lerarentekort op in de media: ziehier het voorprogramma, het water staat ons aan de lippen, geef geld, anders gaan we er aan. Dit voortdurende speculeren op de apocalyps zou wel eens onverstandig kunnen zijn, want daardoor devalueert de politieke waarde van het probleem.
Eerlijk gezegd is er weinig aan de hand. Een paar maanden geleden sprak ik een van mijn oud-studenten aan de lerarenopleiding. Hij heeft zeven jaar geleden de eerstegraadsbevoegdheid gehaald, ging toen lesgeven, kreeg een aanbieding in het bedrijfsleven en vertrok. Maar dit voorjaar kriebelde het weer. Het is hem ondanks de krappe arbeidsmarkt niet gelukt een passende baan te vinden. Acht lessen per week, betaald in schaal 10, dat is alles wat hij kon krijgen.
Nederland heeft helemaal geen lerarentekort. Tegenover één miljoen leerlingen in het voortgezet onderwijs staan honderdduizend werknemers met een onderwijsbevoegdheid. Het personeelsgebrek is niets anders dan een prioriteitenkwestie. Die acht aan mijn oud-student aangeboden lessen blijven over, nadat in een plan van inzet de werkdruk van het zittende personeel is verlaagd met ‘buitenlesactiviteiten’. Vervolgens bedient de schooldirectie de arbeidsmarkt met de restjes en dat werkt. Voor een paar tientjes per uur is er altijd iemand bereid de antwoorden bij de vragen in het werkboek voor te lezen. En die bevoegdheid? Ach, de inspectie doet niet moeilijk. Er is toch een lerarentekort.
Het maatschappelijke rendement van dit personeelsbeleid is echter twee keer negatief. Een bevoegde leraar brengt zijn lestaak terug, volgt een spoedcursus leerlingbegeleiding, noemt zich zorgcoördinator en hangt onbevoegd de psycholoog uit. Kinderen krijgen intussen les van iemand die amper weet hoe dat moet.
Iedereen is beter af als scholen het lerarentekort oplossen door vooral te doen waar ze goed in zijn: lesgeven. Dus zo’n voorstel uit politiek Den Haag: aanpakken van radicalisering onder islamitische jongeren met middenkaderfuncties, dat gaan we niet doen. Jongeren zijn namelijk altijd radicaal. Ze pleiten voor de doodstraf, zijn tegen dierenleed en bont, hebben moeite met homoseksualiteit. Ongeacht levensbeschouwelijke achtergrond nemen ze rond deze onderwerpen de meest abjecte standpunten in. Succeservaringen op school zijn dan het passende antwoord, omdat ze perspectief bieden op toegang tot onze welvarende samenleving, inclusief de daarbij horende waarden en normen. Vanaf dan is matiging een reële optie. Plezier in leren en een diploma, dat zijn de middelen tegen radicalisering. Wat vergroot de kans daarop? Inspirerende lessen! Daarom: alle onzin de school uit, back to basics en ophouden met jammeren over dat zogenaamde lerarentekort.
Be First to Comment