In Estland zijn mensen vaker depressief, omdat het daar in de winter hele dagen donker is. Maar is het hier zoveel anders? Vanaf mijn eerste lesuur tot en met het laatste sta ik onder kunstlicht. Als ik naar huis ga is het midden in de nacht. Verklaren deze donkere dagen voor kerst misschien mijn somberheid? Ik denk het niet. Maar wat is het dan wel? Tijd voor een sessie kernreflectie. Volgens het Algemeen Pedagogisch Studiecentrum staat kernreflectie voor nadenken over wat echt belangrijk is voor je. In termen van de lagen van een persoonlijkheid gaat het dan om opvattingen, identiteit en spiritualiteit.
Die spiritualiteit mogen ze houden, maar mijn opvattingen en identiteit zijn duidelijk. Ik ben leraar en zie mezelf als een intellectueel die zijn kennis en vaardigheden deelt met jongeren. Met name het werk voor de klas ervaar ik als betekenisvol. In de loop van 2007 zie ik mijn kijk op het beroep aan waardering winnen. De eis van 1040 uur les, een parlementair onderzoek naar mislukte vernieuwing, minister Plasterk die bij zijn aantreden partij kiest voor de leraar en belooft de manager aan de ketting te leggen… wauw!
Naleven van die 1040 uur betekent eindelijk aandacht voor het werk in de klas. Want even eerlijk, ik ken gevallen, amper les gehad en met een onvoldoende rapport als vervelende dommeriken naar een lager schooltype afgeserveerd. Niemand ligt daar meer wakker van en dus sympathiseer ik met het robuuste optreden van de inspectie. Daardoor moet het vergadercircuit voor de klas, verlaat het gelul de school en dat is goed, want – vrij vertaald naar Jan Schaeffer – van gelul kun je niks leren. Maar zo gaat het niet. In plaats van met honderduizend leraren voor dat miljoen leerlingen die lessen te organiseren, treiteren scholen liever met ‘ophokuren’. Bij opkomend verzet zetten ze de schooldeuren wagenwijd open. De rellen domineren vervolgens de media en het probleem is uit de wereld.
In diezelfde turbulente periode komt Plasterk met zijn Actieplan leerkracht van Nederland. Dat kost nagenoeg niks en dat is ook precies wat het oplevert. Leraren moeten harder werken en mogen studeren, als de werkgever het goed vindt tenminste. Die maakt dan meteen uit of de afgestudeerde leraar meer gaat verdienen. Zeperd nummer twee is geboren.
De parlementaire onderzoekscommissie is de volgende. Ik heb de invoering van de grote onderwijsvernieuwingen van dichtbij meegemaakt, heb over die waanzin geschreven en me zelden zo alleen gevoeld. Talloos veel malen ben ik uitgemaakt voor remmer met vaste aanstelling en reactionair. Maar kennelijk zijn dat koosnamen, want tijdens de verhoren hoor ik dat schoolleiders en collega’s het altijd met me eens zijn geweest.
Kijk, tollenaars en farizeeërs met hun opportunisme, dat is van alle tijden, daar kan ik mee leven. Maar mijn kernreflectie leert me ook dat mijn opvattingen en identiteit nog even kansloos zijn als een jaar geleden. Daarom stel ik mezelf de prangende vraag: Wat zal 2008 brengen? Prozac of perspectief?… It’s not dark yet, but it’s getting there.
Be First to Comment