In maart lees ik het weblog van Sjoerd Slagter. De voorzitter van de VO-raad. Slagter beschrijft zijn bezoek aan het parlement. Zijn boodschap luidt; afspraken, gemaakt in 2008, ter bescherming van de leraar, kunnen van tafel. Leraren die met een studie aanspraak maken op een beter salaris? Niet doen. Dat beroepsregister, voor en door leraren? Geen goed idee. Een centrale ouderenregeling? Niet nodig. Geef het geld aan de werkgevers, die regelen het verder wel. Op maat en modern. In april ontvang ik een brief van mijn vakbond. Meer dan twee kantjes. De werkgevers zijn weggelopen uit de onderhandelingen over de arbeidsvoorwaarden. Iets met twee derde regeling, trekkingsrecht, entreerecht. En meer van dat jargon uit een parallel universum.
Draai de film terug. En jij weet ook hoe het gegaan is. Slagter meet in maart de politieke temperatuur. Kamerleden bevestigen eerdere observaties. De koorts is gezakt. Dat onderwijs, die leraren, Slagter, ach, je doet maar. Vervolgens zet de grote roerganger zijn Macchiavelli-muts op en de ramkoers in. De leraar moet kleiner, de organisatie groter. Mijn vakbond reageert voorspelbaar en kansloos. Met woorden. Veel te veel woorden. Ik en mijn collega’s halen het einde van die brief niet. Dit gaat niet over ons. Ziehier het rendement van schaken met leraren.
Echt, dit moet ophouden. Het is genoeg geweest. Onderwijs is niet ingewikkeld. Ik ben leraar, mijn vader was leraar, mijn vrouw is leraar, mijn vrienden zijn leraar, ik ken mijn loyaliteiten. Eerst komt de kennis. Kinderen leren geen onzin op school. En de ontwikkeling van die kinderen past bij hun kwaliteiten. Helaas zijn die kwaliteiten niet altijd goed zichtbaar. Dus eerst kansen, dan beperkingen. Na de kinderen komen de collega’s, want ik werk niet alleen en van elkaar leren we. Tot slot dien ik de samenleving. Ik lever een bijdrage aan de opvoeding van de jeugd tot burger. Uit landenvergelijkend onderzoek weten we bovendien wat werkt op school. Niet het pedagogisch didactisch concept, niet de schoolorganisatie, maar leraren bepalen de kwaliteit. Goed opgeleide leraren, geselecteerd voor het beroep, met zeggenschap over hun werk, krijgen kinderen aan het leren. Arbeidsvoorwaarden in de hele wereld staan in dienst van deze constateringen. Een aantal zaken is collectief geregeld en gekwantificeerd. Ter bescherming van het beroep. De lessen per week, de lesweken, de kinderen per groep, het salaris. De rest doen leraren met elkaar. Op de werkvloer. Weet je, werkgevers, bestuurders, met hun zogenaamde moderne regelingen op maat, alleen in Nederland zijn ze een variabele in de onderwijsvergelijking.
Doe daarom liever als de rest van de wereld. Ga terug naar de basis. Neem Johan Cruyff als inspiratiebron. Ajax raakte de weg kwijt. JC vond hem terug. Ajax is geen bedrijf, maar een voetbalclub, geleid door praktijkjongens. En zo wordt onderwijs niet verzorgd door instellingen, maar door scholen, geleid door leraren. En tegen mijn vakbond zeg ik; praat nooit meer met die vreselijke VO-raad. Hun rechtsorde is de onze niet. Zij moeten weg. Dat is de doelstelling.
Be First to Comment