Skip to content

Leraren, net mensen

Wat voor mens ben jij? Op de werkvloer? Ik bedoel. Naast leraar, heb je opvattingen over het leven. Telt daarin vooral de eigen winst? Of ben je meer van de onbaatzuchtige liefde? Je probeert altijd het goede te doen. Ongeacht het gedrag van de ander. 

Die opvattingen zijn relevant. Een voorbeeld. Twee keer per week heb ik een opvanguur. Een eerste, tweede of derde klas komt naar mijn lokaal omdat een collega iets anders te doen heeft. Ik haat ophokuren. Ze zijn diefstal van mijn tijd. Anderzijds, ze zijn zinvol. Thuis doen die kinderen niet veel. Hier moeten ze. Bovendien, ik heb geen lagere klassen. Het enthousiasme van de brugklassers is telkenmale magisch. Zoals het cynisme van de derdeklasser getuigt van een oude ziel. En dus doe ik met een eerste klas een experiment met speelkaarten. Ze ondervinden dat het nastreven van het eigen belang niet het grootste belang voor iedereen oplevert. Verbaasd kijken ze om zich heen. Waarom maken we niet een afspraak? Zodat we samen meer punten scoren? Precies, zeg ik, daarom is het gezag van de leraar zo belangrijk, die organiseert het werk, houdt orde en nu mond dicht, studeer. Maar dan komen 32 leerlingen van drie mavo schokschouderend en klagend over de drempel gerold. Zij zijn gepokt en gemazeld in de schoolcultuur, weten hoe het moet, dit uur naar de sodemieter helpen. En ik begrijp hun verveling, maar begrip helpt mij niet en dus intimideer ik. De eerste vijf minuten is voor de handhaving. Daarna kan ik mijn eigen werk doen. En als ze het laatste uur mijn lokaal binnenkomen, treedt regel twee in werking; f*ck die 1000 uur. Ik stuur ze naar huis.  

Waarom ik je dit vertel? Omdat jij en ik net mensen zijn. Soms doen we het goede, soms niet. Maar de crisis in het onderwijs is gebaat bij makkelijke frames. De leraar als altru├»st die de kloten afdraait ten behoeve van de Nederlandse jeugd. Hebzuchtige en opportunistische bestuurders vreten de school leeg ten behoeve van eigen gewin. Het verhaal van goed en fout. Een beetje infantiel, want negen van de tien mensen willen het goede. Maar in een onbegrijpelijke werkomgeving staat het bijeenharken van de particulier winst op een. Altijd. Dus liever een zinloze studiedag dan les, een van verre aansloffende burn-out staat voor een paar maanden thuis, bestuurders schrapen buiten de cao om de kas leeg. Kortom, een diarree van diefstal van het collectief is ons lot. 

Een rot bekostigingsstelsel, vernieuwingsconcepten van charlatans, de afwezigheid van nationaal gezag, het brengt het slechtste in alle onderwijsmensen boven. Flikker daarom die giftige cocktail uit het raam. Maak nieuwe afspraken, nieuwe stelsels, nieuwe organisaties. Het is onvermijdelijk. Begin daarom vandaag nog.     

Published inColumns

Be First to Comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *