Willem van Hanegem (64) was bijna zijn baan als trainer van FC Utrecht kwijt. Pas na een bezoek aan een internationaal congres in Duitsland behaalde hij genoeg studiepunten om een verlenging van zijn licentie af te dwingen. De coaches in het betaald voetbal moeten een bepaald aantal punten halen om hun licentie te behouden. Dit systeem is enkele jaren geleden ingesteld om een permanente educatie van de trainers te bewerkstelligen.
Over vijftien jaar ben ik 64 en dan zou mij hetzelfde kunnen overkomen. Met dank aan het convenant leerkracht buigt de onderwijselite zich namelijk momenteel over het lerarenregister. Dat werkt waarschijnlijk zo. Uit hoofde van de Wet op de beroepen in het onderwijs heb ik reeds mijn bekwaamheiddossier ingeleverd bij mijn directie. Dit mapje met kopieën van mijn cv en mijn bevoegdheid vormt mijn toegangsbewijs tot het register. Vervolgens bepaalt een commissie van wijzen op welk moment en in welk conferentiecentrum ik de punten kan ophalen, waarmee ik mijn status als registerdocent conserveer. Doe ik dat niet, dan betekent dat einde licentie.
Niet verkeerd, hoor ik je zeggen. En inderdaad, er moet iets gebeuren. Neem mijn kapper. Zij sluit elke dinsdag om zes uur de zaak, springt in de auto, gebruikt daar al rijdend de maaltijd, want om zeven uur begint haar bijscholing. Zet daar de beroepsgroep leraren naast. Wat doet die aan permanente educatie? Precies, verdomd weinig! Wij teren op een ooit behaalde bevoegdheid, een papiertje dat sneller devalueert dan de munt van Zimbabwe. Allemaal waar, maar mijn punt is: dat register verandert hier weinig aan, omdat het niet meer is dan in onmacht gestolde folklore.
Kijk, toen ik bij de Erasmus Universiteit werkte, had ik een kantoor op dezelfde gang als de accountantsopleiding… een beroep met een register. Eens in de zoveel tijd waren daar examens. De kandidaten verschenen strak in het pak, waren bloednerveus en terecht, want de helft werd afgewezen. De kwaliteitsbewaking bij accountants zit hem in de competitieve opleidingscultuur. Hun register is de icing on the cake. De situatie bij leraren is echter precies andersom. Het register moet het falen van de opleiding rechtbreien en dat is een kansloze missie.
Daarom kies ik voor de strategie-Van Hanegem, ontwijk de onzin en doe dat met recht. Als FC Utrecht vijf keer achter elkaar verliest, vliegt mijn jeugdheld er samen met zijn studiepunten uit. De verhouding tussen mij en mijn werkgever is in beginsel niet anders. Leraar is geen vrij beroep, ik ben evenmin ambtenaar, maar heb gewoon een baan bij een baas. Mijn ontwikkeling is een zaak tussen mij en mijn werkgever. En als mijn schoolleider mij een douw wil geven, dan helpt dat register me bitter weinig. Maar dat is ook de kwestie niet, zal de onderwijselite verzuchten, het register geeft de leraar beroepstrots, macht over zijn werk. Hou toch op met dat paternalisme! De kleine denker A. Pacino zei het al: Real power can’t be given, it must be taken. Voorlopig blijft mijn carrièredoel niet-geregistreerd het pensioen halen.
Be First to Comment