Skip to content

Stop de bezetting!

Tijdens een tussenuur lees ik op internet: ‘De bewindspersonen van OCW trekken de eerste honderd dagen na het aantreden van het nieuwe kabinet het land in om materiaal te verzamelen voor de beleidsagenda.’ Helemaal begrijpen doe ik deze procedure niet. Uit de fine fleur van beroepspolitici kiezen wij 150 Kamerleden, daar komt een regering uit voort en die informeert vervolgens hoe het verder moet. Dat weten die mensen toch? Waarom zijn ze anders gekozen?

Mopperend loop ik naar mijn lokaal, laat mijn leerlingen binnen voor het achtste uur, een paranoïde vraag speelt op: Wie praat met wie tijdens die honderd dagen? Wie vertegenwoordigt mijn belang? Wie bepaalt de beleidsagenda? Net als ik de deur dicht wil doen schiet Adnan onder mijn arm door. In het voorbijgaan mompelt hij: “…en dan zijn er van die sukkels die om meer les vragen.” Ik sta inmiddels op scherp en laat hem bits weten dat hij nog veel van me kan leren, een beetje respect zou op zijn plaats zijn. Bijdehand antwoordt hij: “Ik heb heel veel respect voor u, maar u hebt het zo goed uitgelegd, dat ik het nu wel weet.”

Drie kwartier later gaat de zoemer, zij vertrekken, ik mijmer na. Adnan heeft een punt. Zijn schooldagen duren van kwart over acht tot kwart over vier. Tijdens tussenuren pendelt hij verveeld op en neer tussen supermarkt, thuis en het schoolplein. Dit weerhoudt zijn belangenvertegenwoordiger, het scholierencomité Laks, er niet van om voor meer les te pleiten. De minister is hiervan onder de indruk, hij steunt een parlementair onderzoek naar onderwijsvernieuwing.

Honderd dagen praten, parlementaire visitatie: als dat maar goed gaat. Hoe twintig jaar waardeloos onderwijsbeleid eruitziet is namelijk allang bekend. Bezoek de krantenarchieven, lees Drammen, dreigen, draaien van Leo Prick. Maar de werkelijkheid achter die werkelijkheid is complex, heeft parallellen met het Palestijns-Israëlisch conflict. Palestijnen kunnen van Gaza een florerende toeristische trekpleister maken, leraren kunnen scholen omtoveren tot leuke plekken om te leren. Maar het gebeurt niet. Volgens leraren ligt dat aan de bezetting van politiek en management. De laatste classificeert dit als zelfmedelijden en reageert repressief met verplichte ‘neuzen dezelfde kant op’ sessies. Het negativisme krijgt hiervan een boost en de educatieve intifada is een feit.

In dit vernietigend krachtenveld spelen vakbonden met verve de rol van Yasser Arafat. Zij onderhandelen vanuit de olympische gedachte: deelnemen is belangrijker dan winnen. Een selectie uit de nederlagen: de salarissen van topbestuurders stijgen, leraren geven nog steeds 27 lessen en groepen van boven de dertig leerlingen zijn normaal. Het enige alternatief voor de traditionele belangenbehartigers – Beter Onderwijs Nederland (BON) – staat buiten de werkelijkheid, verlangt naar een vroeger dat nooit bestaan heeft, inderdaad, net Hamas.
Laks, BON en de bonden spinnen garen bij strijd, maar ze winnen nooit. Luister daarom liever honderd dagen naar Adnan. Een schooldag duurt tot half drie, daarna gaan leerlingen zelf iets leren. Leraren en managers krijgen tijd voor ontwikkeling en overleg. Stop de bezetting… breek de intifada!

Published inUncategorized

Be First to Comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *