Het oudjaar is nieuw, het Nieuwjaar voorbij en 2008 wordt vast mooi. Met die hoopvolle gedachte in het achterhoofd neem ik op een donkere januaridag de berichtgeving op het internet door. Er gebeurt gelukkig weer van alles. Bokito is boos, Lindsay Lohan nymfomaan, het zusje van Britney Spears zwanger, Amy Winehouse verslaafd, haar man ook, de New York Knicks blijven verliezen, Neil Young geeft op Youtube een voorproefje van zijn optreden in februari, Beter Onderwijs Nederland lijkt uitgeraasd en ik blijf hangen bij de weblog van onze voorzitter, Walter Dresscher.
Wat de grote roerganger schrijft is van belang, omdat het gaat over de plannen van minister Ronald Plasterk die de positie van de leraar moeten versterken. Dresscher is op zijn hoede en vraagt om heldere regels in plaats van convenanten. De werkdruk vangt hij met het toetsbare begrip leerling/leraar ratio. De minister leest mee en reageert. Na het verschijnen van een persbericht belt hij met Dresscher. Een ‘open brief’ wordt gevolgd door een uitnodiging voor een sitdown.
Dit opzichtig tonen van respect en de massage in de richting van een overlegresultaat, het doet mijn stemming omslaan. Traumatische ervaringen met deze polderprocedure zijn daarvan de oorzaak. Zet de resultaten van het gekonkel tussen de onderwijselites en een op zijn vierde macht leunende minister op een rij. Lumpsum, vernieuwing en verzelfstandiging… kortom, onhandig lesgeven in een vervreemdende omgeving, dat is wat de polder de leraar heeft opgeleverd! Wie garandeert dat het nu anders gaat?
Niemand, want het overleg tussen Dresscher en de minister ontbeert status. Zij maken geen beleid, dat doen de colleges van bestuur. Scholen hangen daaronder en zijn opgesloten in een economisch inefficiënte constructie. Dat gegeven maakt de situatie knap hopeloos. Ik zal het uitleggen met een voorbeeld. Wist jij dat door globalisering overal in de wereld de economie groeit? Slechts één regio doet niet mee, Afrika. De achterliggende reden? Slecht bestuur!** Alle transacties verlopen langs de zelfbenoemde dictator, zijn hofhouding hanteert de strijkstok, dat verlamt het economisch initiatief en de bevolking verarmt. Het Zimbabwe van Robert Mugabe is het bekendste voorbeeld van dit model.
Ons drama is dat het onderwijs op precies dezelfde achterlijke wijze wordt bestuurd. Neem het akkoord tussen Dresscher en Plasterk, want dat komt er natuurlijk. Na het schudden van de handen vloeit het miljard voor de leraar in de bestuurlijke kassen. De onderwijs-Mugabes beloven plechtig hun best te doen, gespeelde nederigheid is de prijs voor budgetuitbreiding. Ze besteden vervolgens het bedrag aan management, niet-lesgebonden taken, ict, gebouwen en oh ja, er moet ook nog iemand op cursus.
Sterk hiërarchische organisaties, geleid door vanaf de werkvloer onzichtbare grootverdieners, niet gehinderd door checks and balances, bezorgen de stevige taal van Dresscher en de goede bedoelingen van de minister eenzelfde status als de nymfomanie van Lohan, het drugsgebruik van de familie Winehouse en de woede van Bokito. Leuk entertainment, maar over de dagelijkse werkelijkheid zegt het weinig. Daarom, eerst alle Mugabes het onderwijs uit, dan nieuw beleid!
Be First to Comment