Skip to content

Terugkijken

Al ruim twintig jaar corrigeer ik rond deze tijd examens. Maar kennelijk doe ik iets verkeerd. Tenminste, de Cito-groep en de Centrale Examencommissie Vaststelling Opgaven (CEVO) geven mij dat gevoel.

Als ik alleen en eenzaam rond middernacht terugkijk, nadenk over de dingen die ik dit schooljaar gedaan en gezegd heb, zingt Bobby Fuller I fought the law and the law won. Weemoedig schenk ik mijn glas vol en weet: Bobby tells it like it is. Ik bedoel, jij, ik, ouders, leerlingen, bestuurders en politici belandden dit jaar na een felle strijd over de inrichting van ons onderwijs op the crossroads en konden de afslag ‘verbetering’ kiezen. Maar onze democratisch gekozen gids leidde ons naar het donkere pad rechtdoor… richting afgrond.

Jammer, want Rinnooy Kan en Dijsselbloem creëerden een Obama-moment voor change, dat inmiddels is overgegaan in business as usual. Het ministerie verspreidt weer ronkende persberichten als ‘Examens havo beter gemaakt!’ (Ja allicht! Mijn leerlingen kregen er gratis één punt bij!) De cao-onderhandelingen gaan ouderwets over loonsverhogingen die de inflatie niet eens bijhouden. Bestuurders pompen ondertussen hun honorarium met 30 procent op. En basisscholen in Amsterdam sturen wederom 70 procent van de twaalfjarigen naar een vmbo, van waaruit ontsnappen even moeilijk is als uit Alcatraz. Het voortgezet onderwijs is nog steeds net Napels: een groeiende hoop vuilnis waar enkel dubieuze organisaties belang bij hebben.

Ik geef het toe, ik was naïef toen in september de minister een gevoel van urgentie oppikte. Dit was mijn man. Ik zag hem al ingrijpen in de inefficiënte aansturing, het structurele tekort aan middelen en de schooltypen die kinderen niet de kansen bieden die ze verdienen. Maar het draagvlak ontbrak. Voor hedendaagse onderwijspolitici zijn de bestaande stelsels onaantastbaar. Een hardnekkige denkfout, want autonome bestuurders, die hun positie vooral danken aan het grondrecht ‘de vrijheid van onderwijs’, runnen de tent nu ruim tien jaar. Het enig waarneembare resultaat van hun handelen is dat iedereen met een beetje verstand in zijn donder de scholen verlaat. De maniakale focus op organisatie en de versnelde afschrijving op de waarde van eruditie zijn de stille motoren achter het kwalitatieve lerarentekort. Deze probleemeigenaren zijn bovendien niet aanspreekbaar op dit falen. Elke verlies- en winstrekening ontbreekt en niemand kiest ze… ze lijken door God gezonden. Hoe dat zomaar kan? Het zijn de ambtenaren, sukkel! De vierde macht heeft op historische en technocratische fundamenten een wankel onderwijsgebouw geplaatst. Aanraken staat voor instorten. Het is de angst voor anarchie die politici kopschuw maakt. Gevolg, elke goedbedoeld Haags initiatief – het miljard voor leraren, de gratis schoolboeken, de maatschappelijke stage – lost op in een zwart gat.

I fought the law and the law won… nou en? Ik neem een slok, zet de muziek harder, boven me bonkt iemand op de vloer. denk aan het oude Rome, zie het branden, de keizer tokkelt wat op zijn harp. Ook daar ging het leven door tot het ophield. Dus na de vakantie komen er weer kinderen, die leer ik iets, help ze met hun examen, een aantal gaat mijn vak studeren. Dat plezier laat ik me niet afpakken. En de politiek? Ach, verandering is onafwendbaar, het duurt alleen wat langer.

Published inUncategorized

Be First to Comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *