Op 22 maart 2010 is de Stichting van het Onderwijs opgericht.[i] Wat dat is? Volgens het persbericht ‘een onderwijsplatform dat regelmatig overlegt met het kabinet’. Het initiatief is een bedenksel van de commissie Rinnooy Kan, opgepikt door de sociale partners. De achterliggende gedachte luidt: onderwijs is groot, kent vele verschillen, maar er is ook een gezamenlijke doelstelling; het succes van leerlingen en studenten. Met overleg hoopt de Stichting de reputatie van de sector in het publiek debat te verbeteren, wat weer zou kunnen leiden tot grotere steun van betrokkenen en overheden. De eerste voorzitter is Sijbolt Noorda (VSNU). Verder zitten de voorzitters van de vakbonden en de PO-, VO-, MBO- en HBO-raad in de Stichting.
Wat moeten jij en ik hiermee? Op het eerste gezicht weinig, als die lui dit willen, laat ze maar… wat maakt het uit, toch? Best wel wat, want het kersvers instituut refereert aan de vijfenzestig jaar geleden opgerichte Stichting van de Arbeid. Daarin bepaalden landelijke vertegenwoordigers van werkgevers en werknemers vanuit een achterkamer de arbeidsvoorwaarden voor tout Nederland. En in de jaren vijftig was dat oké. Het gezamenlijk belang was meer welvaart, een nationaal gevoel van vooruitgang na die vreselijke oorlog. Gelukkig gingen daar de jaren zestig overheen en vanaf toen was het gedaan met dit centraal geleid paternalisme. En ja, die Stichting van de Arbeid bestaat nog steeds, maar stelt niet veel meer voor. Soms is er een ritueel akkoord tussen werkgevers en werknemers, algemeen geformuleerd, zodat hordes zich er aan kunnen onttrekken. Het is ook niet meer van deze tijd. Bedrijven concurreren met bedrijven over de hele wereld. Wat nou Nederland? De markten bepalen de verdiensten! Hoge heren die gehuld in sigarennevel vanuit zo’n Stichting uitmaken wat goed is voor het werkend deel der natie… het idee alleen al.
Toch laat de Stichting van het Onderwijs zich door dit verleden inspireren. Inderdaad, een typisch geval van anachronisme, het bijbehorend jaren vijftig jargon hangt al in de lucht: graag een beetje rustig aan in het publiek debat, ten behoeve van het gezamenlijk belang, want een betere reputatie betekent meer budget. En nou niet tegensputteren, want de vakbondselite vertegenwoordigt het werkvloerdeel van dat gezamenlijk belang. Maar dat gezamenlijk belang bestaat helemaal niet! Bestuurders hebben andere wensen dan leraren. Kijk naar de schaalvergroting en de organisatiewaanzin, geen leraar heeft dat ooit gewild, het gebeurt toch. En wat nou gezamenlijk? Algemene vorming verschilt wezenlijk van beroeps- en hoger onderwijs. De eerste is een kerntaak van de overheid, de tweede steeds vaker een particuliere investering.
Nou, nou, zal het verweer luiden, kan dat niet wat minder. De Stichting vergadert een paar keer per jaar, daar is toch niks mis mee? Dus wel, want wat is dit? Het zoveelste ver-van-mijn-bed-corporatistisch-bobo-orgaan, dat macht genereert en beslissingen forceert die het werk in de klas beïnvloeden? Of is het folklore, betaald met belastinggeld dat is bedoeld voor onderwijs? In beide gevallen luidt de conclusie; sluit die tent, nu het nog kan!
[i] Zie: http://www.stichtingvanhetonderwijs.nl/index.shtml
Be First to Comment