Skip to content

Misdaad en straf

De Nederlandse staatsschuld loopt met 550 euro per seconde op, bedraagt in het totaal net geen 375 miljard euro, wat gelijk is aan ongeveer 22.600 euro per inwoner[1]. Oplopende schulden hebben één nadeel; je moet ze terugbetalen, met rente. Vandaar dat de overheid handelt naar de basisregel stelt de tering naar de nering of uw nering krijgt de tering. Daarna komt dan de politieke vraag; zijn de maatregelen redelijk?  

Onderwijsbestuurders vinden van niet. In die kringen vallen zware woorden als bezuinigingsdrift en kaalslag. De feiten dan maar? Het ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap geeft in de jaren na de kredietcrisis (2009, 2010 en 2011) achtereenvolgens 34,9, 35,1[2] en 33,6[3] miljard uit. Vertaal de bezuiniging naar de kosten per leerling per schooljaar en dan stijgen die in het basis- en het wetenschappelijk onderwijs in 2011 met ieder 100 euro. De leerling in het voortgezet onderwijs blijft de duurste, kost 1500 euro meer dan een kind op de basisschool, maar levert ten opzichte van het voorafgaande begrotingsjaar wel 180 euro in.[4] Kortom, de een krijgt wat, de ander verliest, het valt tegen elkaar weg. En ja, gecorrigeerd voor de prijsstijging betekent dit achteruitgang. Maar vergeleken met de ombuigingsoperaties in de jaren tachtig is het kattenpis.

Zo lang het over bedragen gaat, is het handelen van de minister verantwoord. Neem de meest pijnlijke korting, die op de rugzakjes voor leerstoornissen. Het budget hiervoor is sinds 2003 met 500 miljoen gestegen, tot 3.7 miljard. En zonder begrenzing komt daar geen einde aan. Vandaar dat in 2012 het bedrag 300 miljoen lager wordt. Begrijpelijk, want het aantal stoornissen neemt ongeremd toe, net als de machinerie daar omheen. De tot autistenfluiteraar en dyslectenbezweerder omgeturnde docenten, aangevuld met deskundigen, in dienst van vage bureautjes… dat kan best minder. Tenminste, zo lang de enkeling, die de prikkels van grote gewone school niet kan verdragen, naar het speciaal onderwijs mag. Maar precies daar zit de pijn; het beleid werkt andersom. De bezuiniging treft niet de geluksmachine binnen de reguliere scholen, die krijgt zelfs extra geld, maar slaat neer in het speciaal onderwijs. Daar vallen de ontslagen en worden de klassen groter. 

Inderdaad, een schandaal. Maar dat ligt niet alleen aan de minister. Want waar zijn die bestuurders, als je ze nodig hebt? Zij zijn toch beleidsmakend? Krijgen betaald om verantwoordelijkheid te nemen? In elke beleidsnota heten zij probleemeigenaar te zijn. Waarom zeggen zij niet; meer met minder, het kan niet anders, we sparen het speciaal onderwijs en regelen die 300 miljoen. Omdat werkgeversclubs als de PO- en de VO-raad de Egyptes van het Nederlands onderwijs zijn. De Moebaraks in de kantoren bewaken de eigen rijkdom met ijzeren vuist en de rest boeit niet. Coördinatie en algemeen belang, daar doen ze niet aan. En precies dat valt deze minister te verwijten. De politiek staat toe dat een bestuurlijke bende nu al een paar decennia rond een vreugdevuur van ijdelheden danst… zij zijn de verspillers, zij begaan de misdaad… maar zij krijgen nooit de straf.  


[1] Zie http://www.destaatsschuldmeter.nl/

[2] Zie http://mijn-kijk-op.infonu.nl/mens-en-samenleving/24574-miljoenennota-2009-deel-1-algemene-uitgaven-departementen.html

[3] Zie http://www.prinsjesdag2010.nl/miljoenennota/huishoudboekje_van_nederland

[4] Zie http://www.rijksoverheid.nl/documenten-en-publicaties/vragen-en-antwoorden/welk-bedrag-geeft-het-ministerie-van-ocw-per-leerling-uit.html

Published inUncategorized

Be First to Comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *