Het filmpje staat op internet, is ongeveer 100 duizend keer bekeken en de Telegraaf schrijft er op 18 april over: ‘Dat is nog eens een originele examenstunt, moeten de leerlingen van een school in Rozendaal gedacht hebben toen ze een stripper (…) inhuurden.’ Aanklikken van de bijgeleverde links maakt het tafereel vanuit verschillende cameraperspectieven zichtbaar. Een stripper doet wat ze moet doen: haar kleren uittrekken onder begeleiding van een stevige beat. Een massa kinderen joelt en onhandige leraren kijken op de eerste rij giebelend toe. De juffrouw gaat verder met haar act, benadert een docent expliciet door zijn hoofd naar haar kruis te trekken. Ze gaat daarna bij een ander op schoot zitten, beweegt ritmisch met haar billen op en neer. In professionele termen heet dit een lapdance. ‘Toen het toch echt leuk begon te worden en de laatste kleding dreigde uit te gaan, werd de show gestopt’, schrijft de journalist jolig.
Nu is deze ‘stunt’ minder origineel dan de Telegraaf suggereert. Een jaar of tien geleden heb ik op mijn school namelijk precies hetzelfde meegemaakt; examenkandidaten huurden een stripper in om leraren uit te lachen. De verschillen zitten in de details. Het internet was minder prominent aanwezig, het tijdstip later in het jaar, maar er werd ook gefilmd en leerlingen keken op een groot scherm in hun kantine juichend mee. Of het in Telegraaf-termen uiteindelijk nog leuk werd en of ‘de broek uitging’, weet ik niet, want ik heb de voorstelling niet afgekeken.
Soms twijfel ik aan die reactie. Weglopen is laf. Ik had ook kunnen eisen dat de dame vertrok. Het was immers mijn pauze, in ook mijn lerarenkamer. Bovendien had ik het morele gelijk aan mijn zijde. Strippen op een school, onder lestijd, is misschien een aardige brainwave voor een pornoregisseur, maar niet iets om daadwerkelijk te laten plaatsvinden. Op een pedagogisch instituut is geen plaats voor commerciële seks. Maar een gesprek hierover was onmogelijk. Er hing een stilzwijgend ‘moet kunnen’ in de lucht en de rol van doorgeflipte spelbreker trok me niet.
Punt is, ditzelfde dilemma blijft jaarlijks terugkomen. Op jongerensites circuleren alweer plannen voor nieuwe examenstunts. Die variëren van laxeermiddel in de koffie tot trappen insmeren met groene zeep en dichtkitten van sloten. Ontlasten in een klaslokaal schijnt ook een alleszins redelijke compensatie voor jaren van schoolleed te bieden.
Door deze watervlugge communicatie via internet wint de examenstunt aan status. Het is een verworven recht dat evolueert richting ontgroeningsexcessen van de studentencorpora. Elk begrip voor deze ontwikkeling is misplaatst. Leerlingen van een tuchtschool mogen hun onderdrukkers aan het einde van de rit een ludieke poets bakken. Maar reguliere scholieren hebben in vrijheid en luxe hun tijd uitgezeten op kindvriendelijk instituten. Hun dankbaarheid daarvoor bestaat uit het organiseren van ‘de dag van de vernedering van de leraar’. Terwijl zij over ons heen zeiken, verwachten ze ook nog dat wij doen alsof het regent. Zeg het maar: Wat moet ik doen? Weglopen of meppen?
Be First to Comment