Skip to content

Gekibbel over luiheid

Weet je, dat bekostigingsstelsel, die lumpsum, het blijft een vreemde business. De burger betaalt belasting, de overheid schuift een bedrag door naar de besturen, van daaruit gaat een stuk naar de scholen, die verdelen hun geld over de verschillende locaties en pas daarna komen leerlingen en leraren aan de beurt. Onhandig toch? De zak met geld wordt boven aan de trap losgelaten, dendert naar beneden, onderweg fladderen de biljetten over de rand en de muntstukken halen de eindbestemming. Dus als de belastingbetaler kwaliteit wil voor de klas, betekent dat geschoold personeel. Maar ja, het geld dat moet prikkelen tot ontwikkeling, is weggewaaid. Mijn studenten aan de universitaire lerarenopleiding hebben een baan, betalen hun studie zelf en na afronding verdienen ze precies evenveel als daarvoor. Een gebudgetteerde onderwijsinstelling houdt hen kort, zij vormen slechts een kostenpost. Industriëlen dachten in de negentiende eeuw precies zo over hun arbeiders.

Jij wist dit al? Ja natuurlijk, iedereen kan het zien. Bestuurders potten ruim een miljard op, dat komt in de krant en toch vragen ze zonder blikken of blozen om meer budget. Inderdaad, de jaarlijks terugkerende rituele dans voor de rijksbegroting. Maar pijnlijk blijft wel dat wat de minister ook uitgeeft, jij en ik merken er niks van. Op de werkvloer heerst koning schraalhans, met als nieuw dieptepunt van zijn schrikbewind het treurspel rond de examenklassen. Met dank aan periodisering van het jaarrooster gaan de lesuren die uitvallen in het laatste kwart voor een deel naar de eerste drie. Mijn werkdruk stijgt, maar vooruit, de beslissing heeft een zekere logica. Dan de volgende oekaze. De vergoeding voor de tweede correctie komt voortaan uit de lumpsum. En daar gaan we weer. Wat kost die tweede correctie eigenlijk? Niks natuurlijk! Oké, weg vergoeding. Dit gekibbel over lulligheid, dat voortdurend iets afpakken, het is zooooooo vernederend.

Vooral omdat het boven in het gebouw bepaald anders werkt. Daar is volop ruimte voor een groots en meeslepend leven. Ik lees in zo’n bestuursblaadje over een studiereis voor managers naar China. Waar is dat goed voor? Wat is daar te vinden? De Chinese economie loopt veertig jaar achter, het onderwijs honderd. En wie betaalt dit? Precies, jij en ik, die studiereizen komen namelijk net als onze examenvergoeding, de topsalarissen en de heidagen in protserige conferentiecentra uit de lumpsum.

Wel geld voor de een, niet voor de vele anderen, het is inherent aan een stelsel dat toebedeelt op basis van macht in plaats van maatschappelijke vraag. De enige die hier iets aan kan doen, is de geldschieter, het parlement. Maar onze volksvertegenwoordigers doorgronden het systeem niet. Heb je Dronkers gelezen? Over schoolexamenresultaten en landelijke resultaten? Het is wat, hè, die kwaliteitsverschillen. Wedden dat binnenkort een Kamerlid een tweede correctie voor schoolexamens oppert. Maar op deze manier doen we straks de tweede correctie voor het centraal schriftelijk niet eens meer! No pay, no cure! Wanneer dringt het besef eindelijk door? Lumpsum kills teachers… en van opgewarmde lijken moet je niet teveel verwachten.

Published inColumns

Be First to Comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *