Skip to content

De schoolreis

Een onderzoek van het ministerie toont aan het in het islamitisch onderwijs budgettair een rommeltje is. Ruim 85 procent van de scholen besteedt de subsidie die ze van de overheid krijgen verkeerd. Het geld is bedoeld voor onderwijs maar wordt bijvoorbeeld uitgegeven aan excursies. De reactie hierop is voorspelbaar. De Partij voor de Vrijheid wil een debat en de flinke teksten wakkeren dit politieke briesje aan; de belastingbetaler hoeft niet op te draaien voor reisjes naar Mekka.

Nu is hier vast van alles mis en het is goed dat de overheid dit onderzoekt, controleert en bestrijdt. Maar de verontwaardiging oogt ook een beetje selectief, want het gesignaleerde probleem komt in alle kringen voor. De vrij te besteden budgetten van organisaties zijn de laatste jaren explosief gestegen. Geld onttrekken aan onderwijs en dat besteden aan triviale zaken is daardoor schering en inslag. Neem de genoemde excursies. Vroeger gingen leerlingen met leraren om educatieve redenen rondkijken in bijvoorbeeld een wereldstad. Tegenwoordig komen zij met dank aan de urennorm het schoolgebouw amper nog uit. Directieleden en bestuurders gaan daarentegen voortdurend de paden op en de lanen in. Zo bericht De Telegraaf over een snoepreisje naar Michael Fullan. Deze Canadese goeroe is een expert in leiding geven aan onderwijsvernieuwing. De man is daarin succesvol, heeft de Engelse regering geadviseerd en ook staatssecretaris Dijksma is geïmponeerd. Waarschijnlijk terecht, want Fullan heeft talloze boeken en artikelen geschreven en wordt over de hele wereld uitgenodigd om zijn verhaal te vertellen. Onlangs was hij nog in Amsterdam. Kortom, toegang tot het gedachtegoed van deze onderwijsdenker hoeft weinig te kosten.

Een gegeven dat schoolleiders en wethouders er niet van weerhoudt om voor 2250 euro per persoon naar Canada te reizen. Daar betalen zij zelf geen cent van, de kosten worden onttrokken aan de schoolbudgetten, en nee, dit is geen incident. Ik ken tientallen voorbeelden van dubieus reisgedrag van leidinggevenden. De meest lachwekkende trip was die naar China, onderwijskundig immers een achterlijk land. Kinderen in rijen achter elkaar, hardop en gedisciplineerd leren ze begrippen uit het hoofd… heel bijzonder.

De schoolreisjes van de elite vallen bijna per definitie in de categorie weggegooid publiek geld. Het zijn namelijk zoektochten naar de heilige graal die het praktijkfalen moet corrigeren. Maar die bestaat helemaal niet! Opvattingen staan beschreven in boeken, beelden zijn te vinden op internet en de vertaling naar beter onderwijs is een kwestie van hard werken met bekwame mensen.
Een reis met islamitische leerlingen naar Mekka past daarentegen uitstekend binnen ons onderwijs. Ruim dertig jaar geleden ben ik als leerling op een schoolreis naar Rome geweest. Daar bestudeerden we de resten van de oudheid en gingen op audiëntie bij paus Paulus VI. Mijn katholieke school benoemde dat tot een onderdeel van de opvoeding, passend binnen de vrijheid van onderwijs. Van mij mag het. Laat kinderen zien waar ze vandaan komen. Maar wie ben ik? Een norm voor reisgedrag gefinancierd met publieke middelen, die toetsen aan het maatschappelijk rendement, door een neutrale instantie, is dat misschien een idee?

Published inColumns

Be First to Comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *