Skip to content

Doe eens normaal

regelen in eigen kring en gebonden zijn aan een collectieve afspraak blijft 31.000 euro per jaar. Bovendien, niet iedereen gaat zich aan de regeling houden. Een week voordat de VO raad de maximum beloning naar beneden bijstelt, staat op de website: de hoogste salarisgroep van de beloningsleidraad is slechts van toepassing op één VO-bestuur van ruim 60.000 leerlingen, 6500 personeelsleden. Op dat moment verdient dus al mimimaal één bestuurder meer dan 135.000 euro.

Nu werk ik voor de instelling die aan de kenmerken van het websitecitaat voldoet. Ik ga er vanuit dat de topmanager een integere man is, die er alles aan doet zijn salaris waar te maken. Maar weten doe ik dat niet, want van zijn beleidsvoornemens, resultaten en opvattingen heb ik geen idee. Hij en ik verkeren in verschillende werelden. De connectie tussen die twee is vervreemdend dun.

Dit loskoppelen van bestuur, schoolleiding en lesgeven is de bron van alle ellende. De organisatiestructuur van het voortgezet onderwijs ontbeert daardoor samenhang en ontwikkelt een natuurlijke neiging tot zelfdestructie. Vergelijk het met de kredietcrisis. Internationaal vertakte banken groeiden groot, onttrokken zich aan toezicht, leefden in een zelf bedachte wereld en rekenden zich rijk met lucht. Onderwijsbestuurders opereren eveneens in het niemandsland tussen overheid en markt. Middels bestuurlijke schaalvergroting maken ze zich immuun voor correcties van de markt en de overheid. Daardoor krijgen opportunisme en hebzucht de ruimte om van dienstbaarheid te winnen. Het gevolg ligt voor de hand: over vijf jaar zitten alle bestuurders in de hoogste schaal van de zelfbedachte beloningsleidraad, opgesloten in kantoorburchten, ver van het werkveld, kansloos schoolbeleid te bedenken. De VO raad levert de legitimatie van deze publiek gefinancierde koningshuizen. Op de website staat: bestuurders zijn geen personeelsleden. De bestuurder is werkgever van het personeel. Een bestuurder valt daarom logischerwijs niet onder de cao.

Aardig bedacht, maar maatschappelijk ridicuul. Onderwijs aan leerplichtige kinderen is een kerntaak van de overheid. Bestuurders zijn geen werkgevers, geven geen werk… ze geven publieke middelen door. Leraren, bestuurders en schoolleiders zijn dan ook werknemers in dienst van de belastingbetaler; ze vallen allemaal onder de CAO. De onduidelijkheid daarover is een exces van de verzelfstandiging in de jaren negentig en verdient een aanpassing. Dus beste politici, leg die beloning vast en besef dat daarna nog veel moet gebeuren, wil de algemene vorming van onze jeugd ooit rationeel, transparant en efficiënt stuurbaar zijn. Zullen we onderhand weer eens normaal gaan doen?

Published inColumns

Be First to Comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *