Skip to content

De schoolvakantie blijft 7 weken

Het relletje over de hoogte van de beloning van bestuurders in het voortgezet onderwijs begint bij de VO raad. Die bedenkt een beloningsleidraad met als maximum 178.400 euro. De AOb vindt echter dat het jaarsalaris onder de CAO-VO valt en die heeft een plafond van 104.000 euro. Als dan ook de staatssecretaris haar bezorgdheid uitspreekt over het grote graaien, verlaagt de VO raad het maximum naar 135.000 euro, het bedrag dat de minister president verdient.

Is daarmee de kou uit de lucht? Natuurlijk niet! Het verschil tussen de maximale beloning
De staatssecretaris neemt het advies van de Commissie Cornielje over. De lesurennorm komt op duizend te liggen, om die te halen leveren leraren een week van de zomervakantie in en de vijf daardoor vrijkomende werkdagen dienen voor bijscholing en vergaderingen. In het schooljaar 2011 – 2012 gaat de maatregel in.

Het lijkt me goed dat jij en ik afspreken dat we dit niet uitvoeren. De tijd voor burgerlijke ongehoorzaamheid is aangebroken. Waarom? Omdat het diefstal is. Wij betalen voor het falen van anderen. Kijk maar naar de oorzaak. Het begint tien jaar geleden. Tweede fase leerlingen gaan per jaar 1600 uur leren en krijgen duizend uur les. Leraren hebben 1659 werkuren. De omrekening naar lessen is een typisch geval van boekhoudfraude. Dat werkt zo; bij leerlingen delen de schoolbureaucraten het jaartotaal aan lesuren door veertig lesweken, bij leraren door zesendertig, terwijl het werkelijk aantal lesweken bijvoorbeeld achtendertig is. Zo krijgen leerlingen te weinig lessen, geven leraren er teveel en houdt de school geld over. Hier komt de klad in als journalisten de groeiende lesuitval in de krant ter sprake brengen en de inspectie de uren gaat tellen.

‘Kom, kom, kom’, reageren schoolleiders, ‘dit is onze schuld niet, de overheid geeft slechts geld voor 960 uur les, vandaar’. Een halve waarheid, die voortkomt uit een ondoorgrondelijke technocratische werkelijkheid van klokuren, omrekenfactoren en lessen. Want wees even eerlijk; er stromen de laatste jaren miljarden naar het onderwijs. Waar gaat dat geld naartoe? Nooit naar lessen, altijd naar functies. Inderdaad, de explosie van de paperpushers. Denk aan de kantoren gevuld met opleidingsdocenten, zorgcoördinatoren en loopbaancoaches. Geen schoolleider zegt; lerarenopleidingen bestaan al, net als zorginstellingen en een loopbaan regelt iedereen maar lekker zelf… ga lesgeven, haal die duizend uur. Nee, als het spannend wordt, is het gedaan met de autonomie, dan moet de overheid het oplossen … met meer geld. En als dat niet vanzelf gaat, sturen ze kinderen uit demonstreren, om de druk op te voeren.

Dit schimmenspel schiet niet op, vandaar de Commissie Cornielje. Die rapporteert, er valt een stilte, de zeis wordt geslepen en de beul zoekt vervolgens de dunste nek om een kop af te hakken. Zoef, daar gaat ie… wij, de luiwammesen die volgens de rancuneuze Nederlander baden in vrije tijd, leveren een weekje in.

Een onaanvaardbaar en onzinnig plan. Leerlingen steken niks op van een extra lesweek in juli. Het leerproces is dan morsdood, een internationaal aanvaarde onderwijswaarheid. Ik ken geen buitenlandse collega met een zomervakantie van zes weken of korter. Bovendien, voor het functioneren van de leraar is de zomervakantie onmisbaar. Juist dan lees ik, bestudeer vakliteratuur, ontwikkel lesmateriaal. In één zomer leer ik meer dan op alle door mijn bazen georganiseerde studiedagen bij elkaar.

De zomervakantie is een unieke periode, verbonden met werken in het onderwijs. Leraren die zich dat laten afpakken zijn losers! Daarom, kies voor zelfrespect. Hoe? We doen het niet, stoppen een week eerder, melden ons collectief ziek… dit gaat niet door!

Published inColumns

Be First to Comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *