Skip to content

Nieuwjaarswens

Wat ik deed tijdens de donkere vakantiedagen? Eten, drinken, lachen en roken met de mensen van wie ik houd. Tussendoor las ik, keek basketballwedstrijden, draaide muziek en surfte over het internet. Mijn dochter wees me daarbij op de website Humans of New York. Met prachtige verhalen van gewone mensen. Waaronder een jonge lerares. Mooie vrouw. Eerlijk ook. Zij koos na haar studie voor de klas. Uit idealisme. Zelf afkomstig uit een arm gezin wilde ze iets betekenen voor kinderen in vergelijkbare situaties. Maar ze is gestopt. Na dertien jaar. De desinteresse van de leerlingen. De doorgeschoten aandacht voor testresultaten. Volgens deze vrouw is leraar het enige beroep waarin waardering volledig afhankelijk is van de prestaties van anderen. En kinderen met een moeilijke achtergrond scoren nu eenmaal matig op gestandaardiseerde toetsen. Kan zij daar wat aan doen? Ze gaat op zoek naar een carrière waar haar prestaties wel tellen.

Ook hier rennen leraren weg. Volgens OCen W staan er van de 100 starters na vijf jaar nog 28 voor de klas. Het CNV meldde een jaar terug dat de helft van de leraren liever ander werk heeft. En dan heeft het onderwijs ook nog eens het hoogste burn-out percentage. Kortom, wie weg kan, vertrekt. De gangbare oorzaak heet dan werkdruk. Maar in deze bodemloze put zijn reeds miljarden euro’s gestort. Bovendien, van hard werken krijg je niks. Vooral omdat lesgeven leuk en zinvol is. Maar ook onzichtbaar. Vanzelfsprekend. En daar zit de pijn. De waardering voor lesgeven gaat gebukt onder een stuitende onverschilligheid. Met dank aan het huidige bekostigingsstelsel zijn de kwaliteitseisen verschrompeld tot een warm lichaam en geen klachten van ouders en leerlingen. Werkend tegen het laagst mogelijke uurtarief. De startende leraar die in april op zoek gaat naar een baan, zal merken dat zijn sollicitatiebrief vaak niet eens beantwoord wordt. En de kans is groot dat een onbevoegde met de uren aan de haal gaat.

Een goede vriend. Twintig jaar voor de klas gestaan. Daarnaast in de journalistiek gewerkt. Onderzoek gedaan. Boeken geschreven. Echt, kinderen kunnen ongelofelijk veel van hem leren. Met plezier. Leraar is immers een ervaringsberoep, drijvend op eruditie, waar een schrijnend tekort aan is. Dus je zou denken, die heeft de banen voor uitzoeken. Niet dus. Ronddolen in de flexibele schil, voor zestien euro per uur, maar niet in de proefwerkweek, dan stopt het uitzendbureau de beloning, is het hoogst haalbare. En kijk nou, daar gaat weer een topdocent. De vakantie is voorbij. De dagen lengen. Maar terugdenkend aan de vertrekkende lerares van Humans of New York vormt zich mijn nieuwjaarswens.

Materialiseer in 2016 de waardering voor het werk in de klas. Gewoon de beste leraar voor de groep. Geprezen om zijn ambachtelijke praktijkkennis. Beloond met een keurig salaris. En reserveer dat schofterig calculerend gedrag maar voor de onderpresteerders. Wie niet wil, niet kan, maar wel geld ophaalt, verdient een routebeschrijving richting uitgang. Een strenge, rechtvaardige en intense collegiale omgang, het zou zo helpen. En ja, mijn nieuwjaarswens staat voor een cultuuromslag. Maar moeilijk hoeft het niet te zijn. Toch?

Published inColumns

Be First to Comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *