Skip to content

Begrensd rationeel besturen

Dit stukje is eerder in een universiteitsblaadje gepubliceerd, maar ik zag de minister net in een praatprogramma uit zijn nek hakkelen en dacht, toch deze waanzin ook maar even op de website zetten.

M. staat naast me. Met een rood hoofd. De les is voorbij, maar ze wil nog even iets zeggen. Want ja, de eerste kans van het schoolexamen was slecht en de herkansing moet beter. Dat ben ik met haar eens, maar de oefening die ze inlevert lijkt nergens naar. Geen hoofdletters, de interpunctie is kwijt en de inhoud is een warrige opsomming van algemeenheden. Dit belooft niet veel goeds. Haar reactie begint met een woedend ‘ja maar, kijk’.

Een normale onderwijssituatie, niet anders dan een jaar terug, met een verschilletje; er is een virus. Dat denk ik, als ik de spetters van haar verontwaardiging op mijn wang voel landen. Ik hoor de betweters al zeggen; eigen schuld, je moet afstand houden. Inderdaad, maar dat kan dus niet, want achter Minke verlaten 31 klasgenoten het lokaal, naast me staat meubilair. Zeg het maar!? Met je beleid.

Bovendien, voor de klas gedraag ik me noodgedwongen als beroeps corona-ontkenner Willem Engel. Daarbuiten niet. Ik ken namelijk net iets te veel collega’s die doodziek werden. Het goede nieuws? Ze krabbelen overeind. Met de nadruk op krabbelen. Maar daarmee blijft het een malle boel. Op een school zijn alle conciërges die surveilleren in de schoolkantine ziek. Een collega krijgt te horen dat in zijn klas twee kinderen corona hebben, hij mag niet weten wie, privacy, kijkt de klas in, iedereen aanwezig. Ondertussen geef ik mijn lessen drie keer om testers en terugkomende zieken te bedienen. Voor elke toets heb ik minimaal zes versies nodig vanwege de inhaaltsunami. Geeft niks, in tijden van crisis zetten we een stap extra.

Het ergste is, de chaos kondigde zich deze zomer luidruchtig aan. Net terug uit Zuid-Frankrijk las ik dat adolescenten net zo besmettelijk zijn als volwassen, het reproductiegetal zat op 1,4 en ik dacht, heel naïef; wat zullen schoolbestuurders en ambtenaren van OC en W druk zijn. In juni was immers afgesproken dat leerlingen geen afstand houden, maar wel bij hun leraren uit de buurt blijven. Een beetje karig, gezien de nieuwe informatie. Maar het bleef stil aan de overkant en dus schreef ik een stukje. Radio- en televisieredacteuren belden me plat. Ik vertelde mijn verhaaltje een paar keer, maar terwijl iedereen buiten het onderwijs mij kon volgen, kreeg ik van onderwijsbestuurders appjes met de boodschap ‘zeur niet zo, zure klootzak’. Okay, aan de slag dan maar, eind augustus. Leerlingen ziek, wachten op een test, collega’s naar het ziekenhuis en toen ik mezelf terugvond in een gymzaal met 150 kinderen die het schoolexamen Nederlands deden, weer maar een stukje geschreven. Mediacircus herhaalde zich en per 1 december zijn mondkapjes in de gangen verplicht. Het vaccin is dan al in productie. 

Ik loop de school uit. In een lege gang groet ik een collega met een mondkap. In een kamer zie ik iemand gemaskerd woest tikken op zijn toetsenbord. In een vergaderruimte zitten drie mensen vanuit verschillende hoeken schreeuwend te overleggen. Schrijver, journalist en historicus Bregman beweert dat alle mensen goed zijn. Corona heeft me geleerd dat in het onderwijs de meeste mensen vooral dom zijn. 

Published inColumns

Be First to Comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *